// API callback
related_results_labels_thumbs({"version":"1.0","encoding":"UTF-8","feed":{"xmlns":"http://www.w3.org/2005/Atom","xmlns$openSearch":"http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/","xmlns$blogger":"http://schemas.google.com/blogger/2008","xmlns$georss":"http://www.georss.org/georss","xmlns$gd":"http://schemas.google.com/g/2005","xmlns$thr":"http://purl.org/syndication/thread/1.0","id":{"$t":"tag:blogger.com,1999:blog-6325115"},"updated":{"$t":"2023-12-16T10:00:59.867+11:00"},"category":[{"term":"خودشناسی"},{"term":"زندگی"},{"term":"خاطرات"},{"term":"عرفان"},{"term":"شعر"},{"term":"اجتماعی"},{"term":"مولانا"},{"term":"عشق"},{"term":"ذهن"},{"term":"سئوال"},{"term":"سکوت"},{"term":"حافظ"},{"term":"خبر"},{"term":"زمین"},{"term":"محمدجعفر مصفا"},{"term":"مطالب دوستان"},{"term":"استرالیا"},{"term":"تلخند"},{"term":"تک‌بیتی‌های ناب"},{"term":"طبیعت"},{"term":"طنز"},{"term":"وب‌سایت"},{"term":"صدا"},{"term":"ازدواج"},{"term":"قرآن"},{"term":"سعدی"},{"term":"محمود"},{"term":"مهملات"},{"term":"کتاب"},{"term":"کودکان"},{"term":"پادکست"},{"term":"فیلم"},{"term":"ویدیوکست"},{"term":"نماز"},{"term":"لم خودشناسی"},{"term":"ضرب‌المثل"},{"term":"ادیان"},{"term":"با مهتاب"},{"term":"فلسفه"},{"term":"علم"},{"term":"با آفتاب"},{"term":"غزلیات شمس تبریزی"},{"term":"حیوانات"},{"term":"ملا نصرالدین"}],"title":{"type":"text","$t":"Panevis.com"},"subtitle":{"type":"html","$t":"پانویس، وبلاگ خودشناسی، عرفان، پادکست‌ها و برنامه‌های صوتی خودشناسی و عرفانی، شرح مثنوی معنوی مولانا، غزلیات حافظ و سعدی، شعر و گل و بلبل"},"link":[{"rel":"http://schemas.google.com/g/2005#feed","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.panevis.com\/feeds\/posts\/default"},{"rel":"self","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/6325115\/posts\/default\/-\/%D8%B3%D8%B9%D8%AF%DB%8C?alt=json-in-script\u0026max-results=6"},{"rel":"alternate","type":"text/html","href":"http:\/\/www.panevis.com\/search\/label\/%D8%B3%D8%B9%D8%AF%DB%8C"},{"rel":"hub","href":"http://pubsubhubbub.appspot.com/"},{"rel":"next","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/6325115\/posts\/default\/-\/%D8%B3%D8%B9%D8%AF%DB%8C\/-\/%D8%B3%D8%B9%D8%AF%DB%8C?alt=json-in-script\u0026start-index=7\u0026max-results=6"}],"author":[{"name":{"$t":"Unknown"},"email":{"$t":"noreply@blogger.com"},"gd$image":{"rel":"http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail","width":"16","height":"16","src":"https:\/\/img1.blogblog.com\/img\/b16-rounded.gif"}}],"generator":{"version":"7.00","uri":"http://www.blogger.com","$t":"Blogger"},"openSearch$totalResults":{"$t":"29"},"openSearch$startIndex":{"$t":"1"},"openSearch$itemsPerPage":{"$t":"6"},"entry":[{"id":{"$t":"tag:blogger.com,1999:blog-6325115.post-8483127353425404617"},"published":{"$t":"2014-03-25T18:51:00.000+11:00"},"updated":{"$t":"2014-03-25T18:57:40.636+11:00"},"category":[{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"حافظ"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خاطرات"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خبر"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"زمین"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"زندگی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"سعدی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"طبیعت"}],"title":{"type":"text","$t":"شیرازیه"},"content":{"type":"html","$t":"\u003Cdiv dir=\"ltr\" style=\"text-align: left;\" trbidi=\"on\"\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv class=\"separator\" style=\"clear: both; text-align: center;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2014\/khamr-shiraz\/boy-darvazeghoran.jpg\" imageanchor=\"1\" style=\"margin-left: 0em; margin-right: 0em;\"\u003E\u003Cimg border=\"0\" src=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2014\/khamr-shiraz\/boy-darvazeghoran.jpg\" \/\u003E\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\nنسیم باد صبا دوشم آگهی آورد\u003Cbr \/\u003E\nکه روز محنت و غم رو به کوتهی آورد\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nهمی‌ رویم به شیراز با عنایت بخت\u003Cbr \/\u003E\nزهی رفیق که بختم به همرهی آورد\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;دوستان \u003Ca href=\"http:\/\/rendaan.persianblog.ir\/\" target=\"_blank\"\u003Eگروه «خمر کهن\u003C\/a\u003E» برنامهٔ سفر بهاری‌ئی را تنظیم کرده‌اند تا در اردیبهشت امسال، یعنی حدود یک ماه و نیم دیگر، سفری به شیراز داشته باشیم. جناب تبکم و \u003Ca href=\"http:\/\/www.birangi.net\/\" target=\"_blank\"\u003Eآقا مصطفی\u003C\/a\u003E در حال برنامه‌ریزی، رزرو هتل و تهیهٔ امکانات سفر هستند تا بامید خدا سفری خوش برای دوستان مهیا شود.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;\u003Ca href=\"http:\/\/fa.wikipedia.org\/wiki\/%D8%B4%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D8%B2\" target=\"_blank\"\u003Eشیراز\u003C\/a\u003E را، خب، اکثر ما دیده‌ایم و گشته‌ایم. اما دور هم بودن و همراهی در طول سفر و گل گفتن و گل شنیدن است که می‌تواند بیش از دیدنیهای شیراز و بیش از فکر به رسیدن به مقصد، دلنشین و دلپذیر باشد. سفرهای سالهای گذشتهٔ گروه «خمر کهن» تاییدکنندهٔ عرض بنده است. سفر کاشان، اصفهان، نائین، گرگان، گنبد کاووس، بندر ترکمن، و نیز سفر پارسال به خرم‌آباد لرستان مسافرتهای دلچسبی بوده‌اند که دور هم بودنشان بیش از دیدار شهرها اهمیت داشت.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;شب‌های زیبایی که بعد از گردش روزانه، در هتل جهانگردی کاشان، خانهٔ احسان، با آن فضای فوق‌العاده اثیری‌اش به چای خوردن و شعر خواندن و صحبت می‌گذراندیم، یا در مهمانسرای ایرانگردی اصفهان مثنوی می‌خواندیم و بعد نبیل می‌آمد و دیر وقت برایمان دف می‌زد و همسایه‌های هتل را زابه‌را می‌کردیم!، دورهمی‌های شبانهٔ چایخانهٔ نهارخوران گرگان، و سفر آخر گروه به لرستان با آن شب‌های تا دیر وقت نشستنها، همه یادآور سفرهای خوش گروه است.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Ca name='more'\u003E\u003C\/a\u003E\u0026nbsp; \u0026nbsp; بامید خدا امسال نیز به فراخور حال و احوال، هم بحث آزاد خواهیم داشت و هم مثنوی. بخصوص از اشعار عرفانی حافظ و سعدی خواهیم خواند. به سیاق سالهای گذشته که در حال حرکت در اتوبوس دوستان بازیهایی راه می‌انداختند، امسال می‌خواهیم بحث آزاد هم راه بیاندازیم. پس هر کس فکر می‌کند می‌تواند موضوعی برای بحث آزاد پیشنهاد دهد، آن را معرفی کند تا فهرستی از موضوعات داشته باشیم و چند تایی را انتخاب کنیم و در ماشین درباره‌شان گفتگو کنیم. هر چند، بقول دوستی، چه نیازی به بحث و گفتگو هست وقتی می‌شود مسئله‌ای را با دعوا حل کرد؟!\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;جزئیات دقیق برنامهٔ سفر امسال به شیراز و روش ثبت نام را جناب تبکم در \u003Ca href=\"http:\/\/rendaan.persianblog.ir\/\" target=\"_blank\"\u003Eوبلاگ «خمر کهن\u003C\/a\u003E» نوشته‌اند. دوستان می‌توانند به \u003Ca href=\"http:\/\/rendaan.persianblog.ir\/\" target=\"_blank\"\u003Eآنجا مراجعه کنند\u003C\/a\u003E. ضمن اینکه باید بدوستان اطلاع دهم که گر چه امسال بجای میدل‌باس، اتوبوس قرار است گرفته شود، یعنی ظرفیت نسبت به سالهای قبل افزایش داده شده، اما بعلت استقبال دوستان تا قبل از این اعلام نیز عده‌ای ثبت نامشان را انجام داده‌اند. لذا بهتر است دوستانی که مایل به شرکت هستند، دست بجنبانند. وگرنه یا باید روی بوفه بشینند یا تا شیراز وسط اتوبوس سر پا!\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/rendaan.persianblog.ir\/post\/422\" target=\"_blank\"\u003E+ اطلاعیه سفر\u003C\/a\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/fa.wikipedia.org\/wiki\/%D9%85%D8%B3%D8%AC%D8%AF_%D9%86%D8%B5%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%84%DA%A9\" target=\"_blank\"\u003Eمسجد نصیر الملک شیراز\u003C\/a\u003E:\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cdiv class=\"separator\" style=\"clear: both; text-align: center;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2014\/khamr-shiraz\/nasir1.jpg\" imageanchor=\"1\" style=\"margin-left: 0em; margin-right: 0em;\"\u003E\u003Cimg border=\"0\" src=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2014\/khamr-shiraz\/nasir1.jpg\" \/\u003E\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cdiv class=\"separator\" style=\"clear: both; text-align: center;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2014\/khamr-shiraz\/nasir2.jpg\" imageanchor=\"1\" style=\"margin-left: 0em; margin-right: 0em;\"\u003E\u003Cimg border=\"0\" src=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2014\/khamr-shiraz\/nasir2.jpg\" height=\"356\" width=\"540\" \/\u003E\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv class=\"separator\" style=\"clear: both; text-align: center;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2014\/khamr-shiraz\/nasir3.jpg\" imageanchor=\"1\" style=\"margin-left: 0em; margin-right: 0em;\"\u003E\u003Cimg border=\"0\" src=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2014\/khamr-shiraz\/nasir3.jpg\" height=\"360\" width=\"540\" \/\u003E\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv class=\"separator\" style=\"clear: both; text-align: center;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2014\/khamr-shiraz\/nasir4.jpg\" imageanchor=\"1\" style=\"margin-left: 0em; margin-right: 0em;\"\u003E\u003Cimg border=\"0\" src=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2014\/khamr-shiraz\/nasir4.jpg\" \/\u003E\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.360cities.net\/image\/nasir-al-mulk-mosque-shiraz#-28.57,-7.27,70.0\" target=\"_blank\"\u003E+ پانورامای مسجد نصیر الملک\u003C\/a\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.360cities.net\/area\/iran-shiraz\" target=\"_blank\"\u003E+ چند پانورامای دیگر از مکانهای دیدنی شیراز\u003C\/a\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.stockholm360.net\/list.php?id=shiraz\" target=\"_blank\"\u003E+ پانوراماهایی با کیفیت عالی از شیراز\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/paneviscomments.blogfa.com\/comments\/?blogid=paneviscomments\u0026amp;postid=824\u0026amp;timezone=12600\"\u003Eنظـرات \u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n"},"link":[{"rel":"edit","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/6325115\/posts\/default\/8483127353425404617"},{"rel":"self","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/6325115\/posts\/default\/8483127353425404617"},{"rel":"alternate","type":"text/html","href":"http:\/\/www.panevis.com\/2014\/03\/khamr-shiraz2014.html","title":"شیرازیه"}],"author":[{"name":{"$t":"Unknown"},"email":{"$t":"noreply@blogger.com"},"gd$image":{"rel":"http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail","width":"16","height":"16","src":"https:\/\/img1.blogblog.com\/img\/b16-rounded.gif"}}]},{"id":{"$t":"tag:blogger.com,1999:blog-6325115.post-618026214569963793"},"published":{"$t":"2013-11-25T21:20:00.002+11:00"},"updated":{"$t":"2013-11-26T09:43:05.577+11:00"},"category":[{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خودشناسی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"ذهن"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"سئوال"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"سعدی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"سکوت"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"شعر"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"عرفان"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"فلسفه"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"قرآن"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"مولانا"}],"title":{"type":"text","$t":"دیـده"},"content":{"type":"html","$t":"\u003Cdiv dir=\"ltr\" style=\"text-align: left;\" trbidi=\"on\"\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv class=\"separator\" style=\"clear: both; text-align: center;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/woman-in-mirror.jpg\" imageanchor=\"1\" style=\"margin-left: 0em; margin-right: 0em;\"\u003E\u003Cimg border=\"0\" src=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/woman-in-mirror.jpg\" \/\u003E\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\nآشیانهٔ من\u003Cbr \/\u003E\nنزدیکترین جای عالم است\u003Cbr \/\u003E\nدرون چشمان تو\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;سلام به دوستان. در این مدت نسبتاً طولانی که بنده در سفر بودم، دوستانی پیامها و نامه‌هایی فرستاده‌اند و بنده فرصت نوشتن نداشتم. امیدوارم این یادداشت فتح بابی بر پرداختن به نامه‌های دوستان باشد و دوستانی که پیام و ایمیل فرستاده‌اند، همراه با پذیرش عذر بنده، صبوری کنند تا بتدریج سراغ نامه‌هایشان برویم. ضمناً مثل همیشه قرار نیست این نویسنده وارد استاد‌بازی شود(هر چند ناقلاآنه وارد می‌شود!). قرار است موضوع و مسئله‌ای را مطرح و همگی دربارهٔ آن تأمل کنیم.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;\u003Cstrike\u003Eخوب،\u003C\/strike\u003E خُب، برویم سراغ اولین نامه.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Ca name='more'\u003E\u003C\/a\u003E\u003Cspan style=\"color: blue;\"\u003Eسلام،\u003C\/span\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cspan style=\"color: blue;\"\u003E\u003Cbr \/\u003E\u003C\/span\u003E\n\u003Cspan style=\"color: blue;\"\u003Eعدم آیینه، عالم عکس و انسان\u003C\/span\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cspan style=\"color: blue;\"\u003Eچو چشم عکس، در وی شخص پنهان\u003C\/span\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cspan style=\"color: blue;\"\u003E\u003Cbr \/\u003E\u003C\/span\u003E\n\u003Cspan style=\"color: blue;\"\u003Eتو چشم عکسی و او نور دیده است\u003C\/span\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cspan style=\"color: blue;\"\u003Eبه دیده دیده را هرگز که دیده است \u0026nbsp; \u0026nbsp; \u0026nbsp; \u0026nbsp; \u0026nbsp; \"گلشن راز\"\u003C\/span\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cspan style=\"color: blue;\"\u003E\u003Cbr \/\u003E\u003C\/span\u003E\n\u003Cspan style=\"color: blue;\"\u003Eسوال من درباره­ی معنی شعر فوق است.\u003C\/span\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cspan style=\"color: blue;\"\u003Eابتدا برداشت خود درباره معنی شعر را می گویم و نظر شما را هم میخواهم.\u003C\/span\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cspan style=\"color: blue;\"\u003Eعالم عکسی است که قرار است دیده شود، و انسان هم چشمی است که قرار است عالم را ببیند، و خداوند نور چشم انسان است، ( چشم، بدون نورِ چشم، نمی تواند ببیند). این عکس فقط در آیینه­ی عدم دیده می­شود، اما سوال بنده بیشتر درباره­ی مصراع آخر است ( با توجه به اینکه نسخه های متفاوتی هم برای مصراع آخر وجود دارد). با چشم، اگر چشم خود در آینه را ببینی، عالم را دیگر نمی بینی، یا به عبارت دیگر کسی که در آینه نگاه می کند، اگر چشم خود را ببیند، احمق است بلکه باید آن چیزی که قرار است مشاهده شود را ببیند نه چشم خود را، زیرا اگر چشم خود را ببیند، دیگر نمی تواند عالم را ببیند.\u003C\/span\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cspan style=\"color: blue;\"\u003Eدر عرفان میگویند که اگر خود را ببینی حقیقت را نمی بینی و اگر حقیقت را ببینی دیگر خودت را نمی بینی، (مثل داستان پشه و باد در مثنوی).\u003C\/span\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cspan style=\"color: blue;\"\u003Eمی خواستم بدانم، معنی ای که شما برداشت می کنید چیست.\u003C\/span\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cspan style=\"color: blue;\"\u003Eضمنا در بیت بعدی ( که در بالا آورده نشده) شیخ می گوید، «جهان انسان شد و انسان جهانی*از این پاکیزه تر نبود بیانی»، این چه ارتباطی با بیت های قبل خود دارد. ضمن اینکه در نسخه های دیگر مصراع آخر، از دو بیت بالا، است: « به دیده دیده ای را دیده دیده است »\u003C\/span\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cspan style=\"color: blue;\"\u003Eتقاضای دیگر من، ایمیل آقا رضا است که در جلسه ۱۱۳ و ۱۴۰ از مثنوی، در قالب فایل آفلاین، صحبت کردند.\u003C\/span\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cspan style=\"color: blue;\"\u003E\u003Cbr \/\u003E\u003C\/span\u003E\n\u003Cspan style=\"color: blue;\"\u003Eمیثم از مازندران\u003C\/span\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;خدمت آقا میثم عرض می‌شود که اولاً بنده نمی‌دانم کدام آقا رضا بوده در آن جلسات. حالا اگر خودشان این یادداشت را بخوانند، و ایمیلشان را بگذارند در قسمت نظرات این یادداشت یا به بنده بفرستند تا خدمتتان فرستاده شود.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;اما بعد. در مورد آن دو بیت از کتاب «گلشن راز» حاج شیخ محمود شبستری، در مورد بیت اول، صحبتش بر سر اینست که تنها وسیلهٔ مشاهدهٔ حقیقت، آیینهٔ عدم است. یعنی انسان فقط در صورتی می‌تواند حقیقت را ببیند که نیست باشد(نه اینکه به نیستی «برسد»)، وقتی که اصلاً «نباشد». بگمانم با پیگیری مباحث، برایتان باید روشن باشد که منظور از «نبودن» چیست. و دیگر اینکه، «رسیدن» و «شدن» مطرح نیست و باطل است. این تا اینجای کار.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;اما همان بیت اول را باز مروری کنیم بر معنایش. می‌گوید: تصویر انسانی را در نظر بگیرید که روبروی آینه‌ای قرار گرفته. این تصویر، چشم هم دارد. حالا، تصویر انسان سمبل عالم، چشم تصویر انسان هم سمبل خود انسان، و آیینه سمبل عدم و نیستی است. روشن است؟\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;یعنی انسان(چشم) بوسیلهٔ بودن در کیفیت نیستی(آیینه) می‌تواند عالم و حقایق(تصویر انسان) را ببیند و درک کند.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;میان پرانتز بگوییم که وقتی می‌گوید «در وی شخص پنهان»، یعنی انسانیت انسان در چشم اوست. چشم در سمبلیسم روانشناسی نمایندهٔ روان انسان است. در روابط انسانی نیز ما آدمها از چشمهای یکدیگر خیلی حرفها می‌خوانیم. چشم‌ها حرف می‌زنند، می‌خندند، می‌گریند، شیطنت می‌کنند. چشم‌ها فتنه برمی‌انگیزند، و بدمستی هم البته می‌کنند.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nمی‌نماید که سر عربده دارد چشمت\u003Cbr \/\u003E\nمست خوابش نبرد تا نکند آزاری!\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cdiv class=\"separator\" style=\"clear: both; text-align: center;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/sleeping-eye.jpg\" imageanchor=\"1\" style=\"margin-left: 1em; margin-right: 1em;\"\u003E\u003Cimg border=\"0\" src=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/sleeping-eye.jpg\" \/\u003E\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;خلاصه اینکه انسانیت انسان در چشم اوست. و این چشم، چشم فیزیکی و ظاهری نیست. یعنی این تخم چشم که در سر جای دارد، منظور نیست. بلکه بینش انسان است که میزان عمق انسانیت او را تعیین می‌کند. بقول مولانا، حقیقت هر انسانی بینش و بصیرت اوست. هر آنچه بینش او دیده(درک و تجربهٔ روانی کرده) او همان است.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nتو نه‌ای این جسم تو آن دیده‌ای\u003Cbr \/\u003E\nوارهی از جسم گر جان دیده‌ای\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nآدمی دیده‌ست باقی گوشت و پوست\u003Cbr \/\u003E\nهرچه چشمش دیده است آن چیز اوست\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;پس وقتی می‌گوید «چو چشم عکس، در وی شخص پنهان»، یعنی روان انسان، که چیزی مادی نیست و از نظر مادی پنهان است و نادیدنی، همان بینش اوست. (و بهمین دلیل هم هست که وقتی انسانی زبان به حرف زدن می‌گشاید و همان می‌ترواد که در اوست، در حقیقت بینش خود را بیرون می‌ریزد. لذا\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nآدمی مخفی‌ست در زیر زبان\u003Cbr \/\u003E\nاین زبان پرده‌ست بر درگاه جان\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nچونکه بادی پرده را در هم کشید\u003Cbr \/\u003E\nسر صحن خانه شد بر ما پدید\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nیعنی زبان و گفتار هر انسانی بیان‌کنندهٔ بینش اوست، اگر از خودش حرف بزند البته. چون حرفهای ما انسانها غالباً کپی‌پیستی‌ست.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;حاشیه زیاد شد. پرانتز را ببندیم و برگردیم به ابیات «گلشن راز».)\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;کجا بودیم؟\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nخُب، بیت دوم:\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nتو چشم عکسی و او نور دیده است\u003Cbr \/\u003E\nبه دیده دیده را هرگز که دیده است؟\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;حالا ای انسان، تو همان چشم تصویر انسان هستی(که روبروی آیینه قرار دارد). تو مانند آن چشم هستی. و او(یعنی حق) مانند نور چشم است. بله، همانطور که بدرستی شما(آقا میثم) گفته‌ای، چشم بدون نور نمی‌تواند ببیند. منظور نور چشم است، یعنی توانایی بینایی. یعنی انسان اگر در کیفیت اتصال و بودن با حق(ذات خودش) نباشد، بینش و بصیرتی ندارد و نمی‌تواند ببیند. این «دیدن» هم گفتیم که منظور دیدن ظاهری نیست. چه بسیار ما انسانهایی که چشم داریم و نمی‌بینیم.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;پس تا اینجا گفته که انسان چشم است و حق، قدرت بینایی این چشم، یعنی انسان. یعنی اگر انسان در ذات طبیعی انسانی خود باشد، کارآیی(توان دیدن) دارد، می‌تواند انسانی کند.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;اما مصرع آخر که وارد موضوع عمیقتری می‌شود:\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;به دیده دیده را هرگز که دیده است؟!\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;می‌پرسد: آیا کسی بوسیلهٔ چشمش(چشم ظاهری) می‌تواند چشمش را ببیند؟(بدون هیچ وسیله‌ای البته.) این استفهام انکاری‌ست. (قابل توجه عزیزی که «استفهام انکاری» را بمعنای دیگری برداشته بود.)\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;جواب روشن است: نه! امکان ندارد بشود بوسیلهٔ چشم، خود چشم را دید. مانع این دیدن، نزدیک بودن بیش از حد است. باید چیزی دورتر از چشم باشد تا آدم بتواند آن را ببیند. حالا وقتی خود چشم، موضوع دیدن بخواهد باشد، یعنی مفعول(موضوع دیدن) بر فاعل(چشم) منطبق باشد، چطور ممکن است عمل دیدن محقق شود؟ ممکن نیست.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;تا اینجا تمثیل بود. منظورش یا همان تأویلش اینست که حق یا ذات انسانی ما انسانها چنان بر وجود ما منطبق است، چنان نزدیک است، که نمی‌توان آن را درک کرد. نمی‌شود آن را موضوع کرد و درک کرد. بتمثیل قرآنی‌اش «نزدیکتر از رگ گردن».\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;این ابیات از مثنوی معنوی جلال‌الدین عزیز را بخوانیم:\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nانت وجهی لا عجب ان لا اراه \u003Cbr \/\u003E\nغایة القرب حجاب الاشتباه \u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u003Cbr \/\u003E\n(تو صورت من هستی، تعجبی ندارد که نمی‌بینمت)\u003Cbr \/\u003E\n(نهایت نزدیک بودن خودش حجابی‌ست که باعث خطاست)\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nانت عقلی لا عجب ان لم ارک \u003Cbr \/\u003E\nمن وفور الالتباس المشتبک\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u003Cbr \/\u003E\n(تو عقل من هستی، تعجبی ندارد که نمی‌بینمت)\u003Cbr \/\u003E\n(ندیدن من از فرط اشتباهات درهم‌آمیخته است)\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nجئت اقرب انت من حبل الورید\u003Cbr \/\u003E\nکم اقل یا یا نداء للبعید\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n(تو از رگ گردن بمن نزدیکتر هستی)\u003Cbr \/\u003E\n(چقدر با حرف ندای «ای» تو را صدا کنم؟ چرا که این حرف ندا را برای کسی که در فاصله‌ای دور است، بکار می‌برند.)\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;کار فلسفه، یعنی ذهن، این است که اول حق را بعنوان یک موضوع، یک مفعول، یک آبجکت درنظر می‌گیرد، یعنی آن را بعنوان تصویری ذهنی مجسم می‌کند و حالا می‌گوید بیاییم این را بفهمیم که چیست! بیاییم به حقیقت بیاندیشیم، فکر کنیم درباره‌اش! در صورتیکه روشن است که این کار، کار باطلی‌ست از اصل و اساس.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;حق فاصله‌ای ندارد. اصلاً همینکه می‌گوییم «حق ...» یا هر حرفی درباره آن می‌زنیم، بصورت ناخودآگاه تصویری از آن می‌سازیم، آبجکتش می‌کنیم و فاصله(ی ذهنی) بمیان می‌اندازیم! اینطور نیست؟\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;خب، اما سوال پیش می‌آید که «پس روش چیست برای در حق بودن؟». که جوابش را بارها گفته‌ایم: «درک همین موضوع که هر حرکت و سوال و دنبال جواب رفتن ذهن، مانع بودن در حق است». و وقتی این موضوع درک شود، انسان در کیفیت عدم است. چرا که دیگر ذهن، جستجو نمی‌کند. (دربارهٔ «عدم» و «نیستی» \u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.com\/2013\/10\/masnawi9.html\" target=\"_blank\"\u003Eاینجــا\u003C\/a\u003E را می‌توانی بخوانی.)\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;اما سوالت دربارهٔ بیت «جهان انسان شد و انسان جهانی\/ از این پاکیزه تر نبود بیانی»، فکر می‌کنم با توضیحاتی که داده شد، روشن شده باشد. می‌گوید وقتی کیفیت عدم باشد، انسان توانایی درک حقیقت را دارد. با بودن آیینه، عالم قابل درک و رویت است. همین.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;بتعبیر آ شیخ شبستری، عدم چارهٔ کار است. نبودن. یعنی آیینهٔ عدم است که به انسان توانایی بینش و بهره‌مندی از ذاتش را می‌دهد. کار ما مستعد ساختن این چشم است برای بینش.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nرواق منظر چشم من آشیانهٔ توست\u003Cbr \/\u003E\nکرم نما و فرود آ که خانه خانهٔ توست\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nچرا که بدون این نور، چشم چشم نیست. بدون بینش، انسان انسان نیست.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Ccenter style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Cobject data=\"http:\/\/www.panevis.net\/img\/player.swf\" height=\"24\" id=\"audioplayer3\" type=\"application\/x-shockwave-flash\" width=\"290\"\u003E\u003Cparam name=\"movie\" value=\"http:\/\/www.panevis.net\/img\/player.swf\" \/\u003E\n\u003Cparam name=\"FlashVars\" value=\"playerID=1\u0026amp;bg=0xAA9971\u0026amp;leftbg=0x874936\u0026amp;lefticon=0xD4CAB1\u0026amp;rightbg=0xD4CAB1\u0026amp;rightbghover=0x874936\u0026amp;righticon=0x874936\u0026amp;righticonhover=0xD4CAB1\u0026amp;text=0xFFFFFF\u0026amp;slider=0x55281C\u0026amp;track=0xFFFFFF\u0026amp;border=0x666666\u0026amp;loader=0x9D6650\u0026amp;soundFile=http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/audio\/cheshm-googoosh.mp3\" \/\u003E\n\u003Cparam name=\"quality\" value=\"high\" \/\u003E\n\u003Cparam name=\"menu\" value=\"true\" \/\u003E\n\u003Cparam name=\"bgcolor\" value=\"#FFFBE4\" \/\u003E\n\u003C\/object\u003E\u003C\/center\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n---\u003Cbr \/\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/podcast.panevis.com\/2013\/11\/0233-shadidan-inja.html\" target=\"_blank\"\u003E+ پادکستی مرتبط\u003C\/a\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/paneviscomments.blogfa.com\/comments\/?blogid=paneviscomments\u0026amp;postid=753\u0026amp;timezone=12600\"\u003Eنظـرات \u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n"},"link":[{"rel":"edit","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/6325115\/posts\/default\/618026214569963793"},{"rel":"self","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/6325115\/posts\/default\/618026214569963793"},{"rel":"alternate","type":"text/html","href":"http:\/\/www.panevis.com\/2013\/11\/shabestari.html","title":"دیـده"}],"author":[{"name":{"$t":"Unknown"},"email":{"$t":"noreply@blogger.com"},"gd$image":{"rel":"http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail","width":"16","height":"16","src":"https:\/\/img1.blogblog.com\/img\/b16-rounded.gif"}}]},{"id":{"$t":"tag:blogger.com,1999:blog-6325115.post-6728522242523712848"},"published":{"$t":"2013-08-06T18:44:00.000+10:00"},"updated":{"$t":"2013-08-06T19:59:56.614+10:00"},"category":[{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"اجتماعی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"ادیان"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"استرالیا"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"حافظ"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خاطرات"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خودشناسی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"ذهن"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"زندگی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"سئوال"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"سعدی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"شعر"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"عرفان"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"قرآن"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"مولانا"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"ویدیوکست"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"کودکان"}],"title":{"type":"text","$t":"دیوار"},"content":{"type":"html","$t":"\u003Cdiv dir=\"ltr\" style=\"text-align: left;\" trbidi=\"on\"\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv class=\"separator\" style=\"clear: both; text-align: center;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/Bonnyrigg2013a.jpg\" imageanchor=\"1\" style=\"margin-left: 0em; margin-right: 0em;\"\u003E\u003Cimg border=\"0\" height=\"405\" src=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/Bonnyrigg2013a.jpg\" width=\"540\" \/\u003E\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;داشتم از خیابانی در منطقه‌ای بنام Bonnyrigg گذر می‌کردم که پدیدهٔ جالبی دیدم. ما هم که نخورده مست و فضول، همینطوری سرمان درد می‌کند برای موضوعات عرفانی، چه برسد به اینکه ابوالفضل هم یاری‌مان کند و چیزی پیش پایمان بگذارد برای اینجور صحبتها. ویدیوی زیر را گرفتم تا درباره‌اش مطلب یا شاید مطالبی بگویم. ببینیم چه می‌آید.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Ca name='more'\u003E\u003C\/a\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Ccenter\u003E\n\u003Ciframe allowfullscreen=\"allowfullscreen\" frameborder=\"0\" height=\"309\" src=\"http:\/\/www.youtube.com\/embed\/R2x3hs-QrMc?vq=large\" width=\"550\"\u003E\u003C\/iframe\u003E\u003C\/center\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/video\/The-Wall_Bonnyrigg2013.mp4\" target=\"_blank\"\u003E.: دریافت ویدیوی فوق :.\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nچند موضوع در رابطه با محتوای این ویدیو:\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n۱. بنظرم اگر یک انسان سالم، مثلاً یک کودک، این ساختمانها را ببیند، فقط ساختمانهایی را ببیند!\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n۲. در این وانفسای جنگ و دعوای «من اینم، تو آنی» کردن انسان و تفرق دنیای انسانها همین هم غنیمتی است. اینکه چند دین بتوانند بظاهر هم که شده کنار هم زندگی کنند. حداقل به ضرب و زور قانون و نظم اجتماعی هم که شده، ما انسانها یاد بگیریم می‌شود با عقاید متفاوت کنار هم بود و یکدیگر را تکه پاره نکرد! همدیگر را آزار نداد و اذیت نکرد.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n۳. آن دو بیت شعر از گلستان سعدی، این است:\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nدو صاحبدل نگهدارند مویى\u003Cbr \/\u003E\nهمیدون سرکشی و آزرم‌جویی\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nو گر بر هر دو جانب جاهلانند\u003Cbr \/\u003E\nاگر زنجیر باشد بگسلانند\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nمی‌گوید اگر دو نفر آدم سالم بین‌شان اختلاف عقیدهٔ زیادی هم باشد، آنها بر آن نقطه اشتراکی که حتی اگر خیلی کم(باندازهٔ مویی) هم باشد، توافق و مصاحبت می‌کنند. اما انسانهای نادان حتی اگر نقطه‌اشتراک‌های عقیدتی زیادی هم داشته باشند(بقدرت زنجیر)، می‌زنند و همین نقاط مشترک بین‌شان را پاره می‌کنند!\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;سخن ساده و درستی است. یعنی مهم نیست انسانها عقایدشان چه باشد، مهم اینست که دل‌شان سالم باشد! اگر دل انسان مریض باشد، حتی اگر عقایدی زیبا و فرشته‌گون هم داشته باشد، خروجی‌اش خواه‌ناخواه شر است و نزاع و ستیز. یعنی دل مهم است، روح و روان و بتعبیر قرآن «قلب سلیم» برای زندگی بکار می‌آید، نه جمع‌آوری دانش اخلاقیات و جملات قصار خوشگل خوشگل در مغزمان.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n۴. تاریخ زندگی انسانها بوضوح همین حرف سعدی را تایید می‌کند که اگر انسانهای ناسالم(دل‌خراب) و باورمند به یک سیستم و مجموعه عقاید خاص(چه دینی و چه غیر دینی)، دور دستشان بیافتد، دیگران و حتی خودشان را قلع و قمع می‌کنند. مثلاً همین چند وقت پیش(پارسال) انسانهایی که معتقد به بودیسم هستند(بودایی‌ها) در کشور برمه، «کودکان مسلمانان»* را در آتش انداختند و سوزاندند! باور می‌کنی؟! آیا می‌دانیم که یکی از باورهای دین بودایی، اصلی است بنام \u003Ca href=\"http:\/\/fa.wikipedia.org\/wiki\/%D8%A2%D9%87%DB%8C%D9%85%D8%B3%D8%A7\" target=\"_blank\"\u003Eاهیمسا\u003C\/a\u003E به این معنی که هیچ جانداری را نباید آزار داد؟! آنوقت همنوع خودش، آنهم کودک را در آتش سوزانده‌اند!\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n(*کودک دین ندارد. عقیده ندارد. خودش در عین دین و پاکی‌ست. از سخنان پیامبر اسلام(ص) است که «حتی گریهٔ کودک، گفتن لا اله الا الله است(توحید)». بنابراین اینکه ما خودمان برچسب دین(عقیده) خاصی به کودکان می‌چسبانیم، از طرف ماست، نه در واقعیت کودکان.)\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cdiv class=\"separator\" style=\"clear: both; text-align: center;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/religion_label.jpg\" imageanchor=\"1\" style=\"margin-left: 1em; margin-right: 1em;\"\u003E\u003Cimg border=\"0\" src=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/religion_label.jpg\" \/\u003E\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;انسانهای معتقد به مسیحیت(مسیحی‌ها)، با وجود تمام توصیه‌ها به مهر و محبت در آئین مسیح، این همه جنگهای صلیبی و کشتار و دوران تفتیش عقاید در سالهای دور راه انداختند و چه آزارها که ندادند و چه کشتارها که نکردند. اسلام عزیزمان هم که، قربانش بشم، در این زمینه پُکونده! نیازی به ذکر نیست.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;پس اصل و باطن موضوع را اگر دقیق شویم، می‌بینیم که در حقیقت این دین و عقیده نیست که عامل خونریزی انسان است. این خود انسان است که چنان مسخ می‌شود که در هر دین و عقیده و آئین و مکتبی که باشد، گرگ می‌شود و به هیچکس و هیچ چیز رحم نمی‌کند. پس این قلب یا همان روح و روان اوست که راهبر زندگی اوست، نه عقاید‌ و دانش اخلاقی‌اش.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n۵. اما نگاهی عرفانی و در عین حال سورئالیستی(فراواقعی) هم به ویدیوی مورد بحث بیاندازیم. این سه عبادتگاه بودایی، مسلمان و مسیحی چرا در عین حال که کنار هم هستند، با آن دیوارها از هم جدا شده‌اند؟! اصلاً حتی اگر این دیوارها وجود نداشته باشد، همین که کسی خود را این دینی بداند و کسی آن دینی، در باطن یعنی دیوار! یعنی جدایی و تفرق.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;آیا اصل دین(پاکی) به این معنی نیست که همه از یک ذات و حقیقت و فطرت پاک منشاء داریم؟\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nجنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه\u003Cbr \/\u003E\nچون ندیدند حقیقت، ره افسانه زدند (حافظ)\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;دیوار یعنی این طرفی وجود دارد و آن طرفی. بی‌دیواری یعنی اصلاً نه اینطرف هست نه آنطرف! دقت کنیم که بی‌دیواری به این معنی نیست که این طرف و آن طرف با هم دوستند، بلکه وقتی دیوار نباشد یعنی اصلاً این طرف و آن طرفی وجود ندارد! تو و من اصلاً مطرح نیست که آشتی‌شان معنی داشته باشد! نه اینکه «تو هستی و من هم هستم، ولی با هم آشتی هستیم»!\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cdiv class=\"separator\" style=\"clear: both; text-align: center;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/Bonnyrigg2013b.jpg\" imageanchor=\"1\" style=\"margin-left: 0em; margin-right: 0em;\"\u003E\u003Cimg border=\"0\" height=\"405\" src=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/Bonnyrigg2013b.jpg\" width=\"540\" \/\u003E\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;ادیان بجای اینکه هویت‌زدا، من‌زدا باشند، هویت‌ساز شده‌اند! انسان چون خودش(دلش، روانش) مسخ شده، هر امر مفید دیگری هم که در زندگی‌اش می‌توانسته برایش فایده داشته باشد(دین) را نیز مسخ کرده است و از کارکرد اصلی‌اش انداخته است.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;لذا اموری مانند «گفتگوی ادیان»(هرچند در این بلبشوی جنگ و خونریزی بین انسانها غنیمتی‌ست اما) به درد همان موسسه زدن و دک و پز می‌خورد و خلاص. چطور ممکن است تا وقتی تو هستی و من هستم، تا وقتی من خود را (بلحاظ روانی) چیزی می‌دانم و تو چیزی، صلح و آشتی وجود داشته باشد؟!\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;اینها(گفتگوی ادیان) کار بنیادی و اساسی نیست، بساطی‌‌ست صوری و تزئینی. کار بنیادی این است که انسان(یعنی هر انسان) عمیقاً متوجه مخرب بودن و ویرانگری هستی و هویت، اینکه «این منم و آن تو» و اینکه «من چیزی هستم» تا چه حد فاسد‌کننده است، بشود. آگاه بشود که هستی، ناگزیر تفرق و فرقه فرقه شدن انسان را در پی دارد.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nمنبسط بودیم یک جوهر همه\u003Cbr \/\u003E\nبی‌سر و بی‌پا بدیم آن سر همه\u003Cbr \/\u003E\n(این «بودیم» از نظر زمانی نیست. نه اینکه در گذشته‌های تاریخی دور. اسطوره‌ای‌ست، فرازمانی.)\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nیک گهر بودیم همچون آفتاب\u003Cbr \/\u003E\nبی‌گره بودیم و صافی همچو آب\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nچون بصورت آمد آن نور سره\u003Cbr \/\u003E\nشد عدد چون سایه‌های کنگره\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nکنگره ویران کنید از منجنیق\u003Cbr \/\u003E\nتا رود فرق از میان این فریق\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;بوسیلهٔ منجنیق آگاهی است که این کنگره‌های تفرق،(که چیزی جز فکر نیست)، از بین می‌رود. اگر نه تو باشی و نه من(بلحاظ روانی)، صلح و آشتی هم معنی ندارد! اصلاً مسئله‌ای نخواهد بود که حل آن، موضوعیت پیدا کند! اصلاً نیازی به آشتی و صلح وجود ندارد. و همهٔ این دم و دستگاههای بیرونی مانند سازمان ملل و صدها سازمان دیگر نیز موضوعیت نخواهند داشت. و این زیبایی حقیقت است، نه صلح و نه جنگ، بی‌کنگره بودن، منبسط بودن بقول مولانا. آیا متوجه اصل قضیه هستیم؟\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;همانجا در Bonnyrigg که بودم، با خودم می‌گفتم که اگر اینجا این ساختمانها نباشد، یک پارک یا دشت گسترده باشد، و انسانها بیایند در آن دراز بکشند و آسمان را تماشا کنند، چه ساده و زیباست.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;خوب، این البته همان بیان فراواقعی از آن ویدیو و آنچه دیده بودم است. روشن است که منظورم واقعیت این ساختمانها نیست و نمی‌گویم که ای کاش این بناهای فیزیکی نبودند. مسئلهٔ انسان که این ساختمانها یا آن دیوارها و سیم‌خاردارها نیست. روشن است که حتی اگر مکانی باشد برای تأمین آرامش انسان برای عبادت و وصل به حق، خیلی هم مطلوب است و خوب و مفید. منظور اینست که چه اینها(ساختمانها) باشند و چه نباشند، \u003Cb\u003Eدرون انسانها\u003C\/b\u003E باید دشتی ساده و فراخ باشد.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;این تفرق ساختمانها تجلی درون انسانهاست. همین تفرق و جدایی و تکه پاره بودن درون و روان ماست که باعث بوجود آمدن این مرزها و سیم‌خاردارهاست. ما چون درونمان متفرق و جداشده است اینطور در بیرون نیز اینیم و آنیم. هستیم!\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nموضوع اینست که ما این جریان تفرق درونی‌مان را متوجه شویم. ببینیم.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nهمزبانی خویشی و پیوندی است\u003Cbr \/\u003E\nمرد با نامحرمان چون بندی است (بندی = زندانی)\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nای بسا هندو و ترک همزبان\u003Cbr \/\u003E\nای بسا دو ترک چون بیگانگان\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nپس زبان محرمی خود دیگرست\u003Cbr \/\u003E\nهمدلی از همزبانی خوشترست\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nاین انسان‌های همدل(دلهای سالم) هستند که ارتباط حقیقی با هم دارند. هر چه که دو نفر با هم همزبان و هم‌عقیده و حتی هم‌کیش و آئین باشند، تا وقتی همدل نباشند هیچ ارتباط و حرف و کلامی بین آن دو، از نظر حقیقت، وجود ندارد. و تنها، ساحت «نبودن»، ساحت بی‌حرفی است که در آن همدلی و ارتباط دلها بطور خودبخوی و طبیعی هست. بدون هیچ تقلا و اجبار کردنی.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/paneviscomments.blogfa.com\/comments\/?blogid=paneviscomments\u0026amp;postid=714\u0026amp;timezone=12600\"\u003Eنظـرات \u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n"},"link":[{"rel":"edit","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/6325115\/posts\/default\/6728522242523712848"},{"rel":"self","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/6325115\/posts\/default\/6728522242523712848"},{"rel":"alternate","type":"text/html","href":"http:\/\/www.panevis.com\/2013\/08\/the-wall.html","title":"دیوار"}],"author":[{"name":{"$t":"Unknown"},"email":{"$t":"noreply@blogger.com"},"gd$image":{"rel":"http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail","width":"16","height":"16","src":"https:\/\/img1.blogblog.com\/img\/b16-rounded.gif"}}],"media$thumbnail":{"xmlns$media":"http://search.yahoo.com/mrss/","url":"https:\/\/img.youtube.com\/vi\/R2x3hs-QrMc\/default.jpg","height":"72","width":"72"}},{"id":{"$t":"tag:blogger.com,1999:blog-6325115.post-6115778947152926802"},"published":{"$t":"2013-04-02T19:20:00.000+11:00"},"updated":{"$t":"2013-12-25T16:38:18.871+11:00"},"category":[{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"اجتماعی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خاطرات"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خودشناسی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"ذهن"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"زندگی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"سئوال"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"سعدی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"شعر"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"مهملات"}],"title":{"type":"text","$t":"مرکز"},"content":{"type":"html","$t":"\u003Cdiv dir=\"ltr\" style=\"text-align: left;\" trbidi=\"on\"\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv class=\"separator\" style=\"clear: both; text-align: center;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/pills.jpg\" imageanchor=\"1\" style=\"margin-left: 1em; margin-right: 1em;\"\u003E\u003Cimg border=\"0\" src=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/pills.jpg\" \/\u003E\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;آیا تا بحال دقت کرده‌ایم که چرا انسان‌ها را با تصویری که از سرشان(چهره‌شان) در ذهن داریم، می‌شناسیم؟ وقتی مثلاً خودمان را \u0026nbsp;روی فرمی، پروفایلی می‌خواهیم معرفی کنیم تصویر سرمان را می‌گذاریم، نه عکس مثلاً پا یا دستمان را. یا من باب مثال وقتی کاریکاتوریست‌ها می‌خواهند شخصیت فردی را به طنز نمایش دهند، اصلی‌ترین تمرکز آنها روی سر و چهرهٔ اوست.\u0026nbsp;\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;یا مثلاً اگر کسی بمن بگوید پسر عمویت کیست، من نمی‌روم عکس دست و پای پسر عمویم را بیاورم نشان او دهم و بگویم اینست. بلکه عکس سر پسر عمویم را نشانش می‌دهم. یا اگر عکسی که در آن، بدن پسر عمویم هم هست را به او نشان دهم، حتماً آن عکس باید سر پسر عمویم را هم شامل شود. اگر بدن بدون سر او را نشان دهم پذیرفته نیست، نامتعارف است. پس حتماً باید سر او در عکس باشد و این سر اوست که نمایندهٔ اوست. در حالیکه اگر خوب دقت کنیم، حقیقت پسر عموی من که سر او نیست! هست؟ آیا سر شما خود شماست؟ یعنی سر و حالت چهرهٔ شما تمام کیفیت و حال و احوال درونی شما را بیان می‌کند؟\u0026nbsp;\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;اگر کمی عمیق‌تر شویم روی این موضوع می‌بینیم ما در ارتباط با همدیگر گویی آن شخصیتی که از یکدیگر در ذهن داریم را در صورت همدیگر، و دقیق‌تر، در پشت چشم هم می‌دانیم. من تو را اینگونه می‌بینم که کسی هستی و آن کس در آن چشمهاست. در صورتیکه روشن است که نگاهی اینگونه چیزی جز خیال من نیست. آنها دو تا چشم هستند، نه بیشتر!\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Ca name='more'\u003E\u003C\/a\u003E\u0026nbsp; \u0026nbsp;علاوه بر این موضوع، بشر هر چه بیشتر جلو آمده و به این زمان ما رسیده، فعالیتهای فکری برایش اهمیت بیشتری پیدا کرده. چرا که قدرت جسمی و زور بازو رفته رفته سیادت و سروری‌اش را به قدرت تفکر داده. اگر صد سال پیش قدرت بازو اهمیت داشت، الان دیگر اینطور نیست. این قدرت فکر است که سلطه بر زندگی انسان پیدا کرده. (مطرح شدن تساوی حقوق زن و مرد هم یکی از تبعات همین جریان است، جریان برتری یافتن تاریخی قدرت فکر بر زور بازو. مسابقاتی هم که در این دورهٔ ما برگزار می‌شود و محور آنها قدرت جسمی انسانهاست، نوعی میراث و سنت باقیمانده از اجدادمان است.)\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;خلاصه آنکه وقتی در روابط انسانی چیزی اهمیت پیدا می‌کند منبع آن، مرکز توجه انسان‌ می‌شود و اهمیت فوق العاده‌ای پیدا می‌کند. مثلاً تا قرن‌ها قدرت جسمی مهم بود، لذا قبایل انسانی به کسانیکه دارای بازوی کلفت بودند یا مثلاً تبحر در شمشیر زدن داشتند بهای زیادی می‌دادند. در عصر ما ابتدا دانش اهمیت پیدا کرد. پس کسانی مرکز توجه شدند که دانشمند بودند و حفظیات ذهنی زیادی داشتند. لذا منابع و منافع بسمت آنها رفت و مورد تحسین و تحیر عام قرار گرفتند. هر کس مثلاً شعر و کتاب زیاد خوانده بود و دانش فراوان داشت یا هر دانش دیگری جمع کرده بود آدم مهمی تلقی می‌شد. بعد، رفته رفته با سلطهٔ سی‌دی‌ها و این اینترنت و دستیابی آسان و سریع به منابع دانش، آن افراد دانشمند همه‌چیزدان هم بلحاظ اهمیت کمرنگ شدند. و چیزی که الان اهمیت دارد، قدرت تفکر و نوآوری است، ایده‌های نو و بکر. تا ببینیم بعد از این چه چیزی مورد توجه و اهمیت انسان‌ها قرار خواهد گرفت و دور آن هلهله سر خواهند داد.\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;پس فعلاً اینجا هستیم، در مرکز بودن تفکر. خوب، عضو اصلی تامین‌کنندهٔ تفکر هم که معلوم است، مغز. برای همین این جایگاه مغز است که خیلی برای ما اهمیت دارد. و ما خودمان و دیگران را با این نماد می‌شناسیم و معرفی می‌کنیم.\u0026nbsp;\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;حالا، اگر به این عزیزدردانه که باید دورش بگردیم، اندکی «توهین» شود، چقدر برایمان سخت خواهد بود! مثل این می‌ماند که در قرنهای گذشته کسی شمشیر چنگیز خان را زیر پایش می‌گذاشت. یا مثلاً به آدم گردن‌کلفتی می‌گفتند \"پهلوان‌پنبه\". چه جسارتی! چه بی‌آبرویی‌یی! چه قباحتی!\u0026nbsp;\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;تا اینجا مقدمه بود. اما بعد. کسی نوشته همسرش مدتی است ناراحتی دارد و روانپزشک برای او قرصهای آرام‌بخش تجویز کرده و او داشته مصرف می‌کرده که یک بار با هم بگومگویشان می‌شود و او(خانم نویسندهٔ نامه) از او می‌پرسد که آیا قرص‌هایش را خورده یا نه. و او «بسیار بسیار» ناراحت شده و دیگر قرص‌ها را ترک کرده و نمی‌خورد. حالا هر چه خانم به آقا می‌گوید قرص‌هایت را ادامه بده، می‌گوید: \"نه. اگر بخورم تو بمن می‌گویی قرصی هستم، روانی هستم.\" (اصلاً این موضوع خودش یک وجه تحقیر در جامعه شده است که مثلاً اگر کسی را می‌خواهیم اذیت کنیم می‌گوییم: قرصاتو خورده‌ی؟)\u0026nbsp;\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;این موضوع دقیقاً‌‌ همان اهمیت پیدا کردن مغز برای ماست.‌‌ همان که آن را نماد شخصیت و معرفی «خود»مان می‌دانیم. اگر به منبع و مرکز تولید «من» توهین شود، وا شخصیتا! وا هویتا! هیهات من الذلة!\u0026nbsp;\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;در صورتیکه اگر انسان واقع‌نگر باشد، می‌بیند که مغز هم عضوی است مانند قلب؛ مانند چشم و دست و پا و غیره. دلیل عزیز‌دردانه شدنش همین «خود» است. چون جایگاه و مولد پندار است اینقدر به آن اهمیت می‌دهیم و در مرکز اهمیت جایش داده‌ایم.\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;من اگر به دیگران بگویم \"چشمم ضعیف شده\" هیچ احساس تحقیر و کوچکی نمی‌کنم. اگر به تو بگویم \"پایم شکسته\"، یا \"گوشم خوب نمی‌شنود\" احساس کمبود، نقص و حقارت نمی‌کنم. عصبانی هم نمی‌شوم. اما چرا هیچوقت از من نمی‌شنوی «مدتی هست که مغزم از کار افتاده و فهم درستی ندارم. عقلم معیوب است. انسان نادانی هستم.»؟!\u0026nbsp;\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\nگر از بسیط زمین عقل منعدم گردد\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\nبخود گمان نبرد هیچکس که نادانم\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;من دستم زخم شده و عفونت کرده. رفته‌ام دکتر و بمن آنتی‌بیوتیک داده و دارم مصرف می‌کنم. حالا اگر کسی با حالت تحقیر کردن بمن بخندد و بگوید: «هی، قرصی! کپسولی! قرصاتو بخور»، من چرا ککم هم نمی‌گزد و براحتی \u003Ca href=\"http:\/\/podcast.panevis.com\/2011\/11\/0012-divert.html\" target=\"_blank\"\u003Eدایورتش می‌کنم\u003C\/a\u003E، اما اگر مشکل روحیه‌ای داشته‌ام و رفته باشم روانپزشک و قرص آرام‌بخش* دارم می‌خورم و همین جمله‌ها را از کسی بشنوم، اینقدر بهم می‌ریزم و ناراحت می‌شوم و خودم رو می‌خورم؟!\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;امان از این مرکز!\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n---\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n* روشن است که در اینجا سخن بر سر تأیید یا رد مصرف داروهای آرام‌بخش نیست.\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/podcast.panevis.com\/2013\/12\/0239-markaz.html\" target=\"_blank\"\u003E+ پادکست «مرکز»\u003C\/a\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cspan style=\"font-size: 9pt;\"\u003E\u003Ca href=\"http:\/\/paneviscomments.blogfa.com\/comments\/?blogid=paneviscomments\u0026amp;postid=607\u0026amp;timezone=12600\"\u003Eنظـرات \u003C\/a\u003E\u003C\/span\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n"},"link":[{"rel":"edit","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/6325115\/posts\/default\/6115778947152926802"},{"rel":"self","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/6325115\/posts\/default\/6115778947152926802"},{"rel":"alternate","type":"text/html","href":"http:\/\/www.panevis.com\/2013\/04\/fafa.html","title":"مرکز"}],"author":[{"name":{"$t":"Unknown"},"email":{"$t":"noreply@blogger.com"},"gd$image":{"rel":"http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail","width":"16","height":"16","src":"https:\/\/img1.blogblog.com\/img\/b16-rounded.gif"}}]},{"id":{"$t":"tag:blogger.com,1999:blog-6325115.post-7902823684699205454"},"published":{"$t":"2013-02-22T07:34:00.000+11:00"},"updated":{"$t":"2013-02-22T07:34:34.898+11:00"},"category":[{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"تک‌بیتی‌های ناب"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خاطرات"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"سعدی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"شعر"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"طبیعت"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"عرفان"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"نماز"}],"title":{"type":"text","$t":"سهر"},"content":{"type":"html","$t":"\u003Cdiv dir=\"ltr\" style=\"text-align: left;\" trbidi=\"on\"\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv class=\"separator\" style=\"clear: both; text-align: center;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/dawn-and-flock.jpg\" imageanchor=\"1\" style=\"margin-left: 0em; margin-right: 0em;\"\u003E\u003Cimg border=\"0\" height=\"382\" src=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/dawn-and-flock.jpg\" width=\"540\" \/\u003E\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\nبه غنیمت شمر ای دوست دم عیسی صبح\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\nتا دل مرده مگر زنده کنی\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cspan style=\"font-size: 9pt;\"\u003E\u003Ca href=\"http:\/\/paneviscomments.blogfa.com\/comments\/?blogid=paneviscomments\u0026amp;postid=575\u0026amp;timezone=12600\"\u003Eنظـرات \u003C\/a\u003E\u003C\/span\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n"},"link":[{"rel":"edit","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/6325115\/posts\/default\/7902823684699205454"},{"rel":"self","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/6325115\/posts\/default\/7902823684699205454"},{"rel":"alternate","type":"text/html","href":"http:\/\/www.panevis.com\/2013\/02\/dawn.html","title":"سهر"}],"author":[{"name":{"$t":"Unknown"},"email":{"$t":"noreply@blogger.com"},"gd$image":{"rel":"http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail","width":"16","height":"16","src":"https:\/\/img1.blogblog.com\/img\/b16-rounded.gif"}}]},{"id":{"$t":"tag:blogger.com,1999:blog-6325115.post-305096798992095665"},"published":{"$t":"2013-02-09T00:27:00.000+11:00"},"updated":{"$t":"2013-02-09T13:15:11.367+11:00"},"category":[{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"اجتماعی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خودشناسی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"ذهن"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"زندگی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"سعدی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"سکوت"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"شعر"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"طبیعت"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"عرفان"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"عشق"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"قرآن"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"مطالب دوستان"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"مولانا"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"ویدیوکست"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"کتاب"}],"title":{"type":"text","$t":"دل‌آرام"},"content":{"type":"html","$t":"\u003Cdiv dir=\"ltr\" style=\"text-align: left;\" trbidi=\"on\"\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv class=\"separator\" style=\"clear: both; text-align: center;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/delaram-sadi141\/Ahad-Panahi_Sadi141.htm\" imageanchor=\"1\" style=\"margin-left: 1em; margin-right: 1em;\"\u003E\u003Cimg border=\"0\" height=\"666\" src=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/delaram-sadi141\/Sadi141_AhadPanahi.jpg\" width=\"450\" \/\u003E\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Cspan style=\"color: #999999;\"\u003Eبرای دیدن تصویر در اندازهٔ اصلی روی آن کلیک کنید.\u003C\/span\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;در \u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.com\/2012\/12\/khayyami.html\"\u003Eیادداشتی با عنوان \"خیامی\"\u003C\/a\u003E دربارهٔ تألیفات مرحوم کاظم برگ‌نیسی \u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.com\/2012\/12\/khayyami.html\"\u003Eمطلبی کوتاه\u003C\/a\u003E نوشته بودم. یکی دیگر از تالیفات ارزشمند ایشان، شرح دو جلدی غزلیات سعدی است. تا جائی که اطلاع دارم، در بازار کتاب، تاکنون چهار شرح و توضیح برای غزلیات سعدی نوشته شده:\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n۱. شرح دو جلدی مرحوم کاظم برگ‌نیسی‌ست از مرحوم(!) انتشارات فکر روز، دو جلدی\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n۲. \"شرح غزلهای سعدی\" تألیف دکترها محمدرضا برزگر خالقی و \u0026nbsp;تورج عقدایی از انتشارات زوار\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n۳. \"غزلیات‌ شیخ‌ شیراز، سعدی‌\" با مقدمه‌ و شرح‌ بهاءالدین‌ اسکندری‌\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n۴. غزلیات‌ سعدی‌، با معنی‌ واژه‌ها و ... از دکتر خلیل‌ خطیب‌رهبر (یک جلد)\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Ca name='more'\u003E\u003C\/a\u003E\u0026nbsp; \u0026nbsp;از شرح‌های فوق، مورد سوم را بنده ندیده و نخوانده‌ام. از سه مورد دیگر، آنِ برگ‌نیسی از همه بهتر و پرمایه‌تر است. بعد از آن، شرح برزگر خالقی.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cdiv class=\"separator\" style=\"clear: both; text-align: center;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/delaram-sadi141\/Sadi_Bargnaysi.jpg\" imageanchor=\"1\" style=\"margin-left: 0em; margin-right: 0em;\"\u003E\u003Cimg border=\"0\" src=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/delaram-sadi141\/Sadi_Bargnaysi.jpg\" \/\u003E\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;شرح برزگر خالقی(با خالقی مطلق شاهنامه‌کار اشتباه نشود) هم باید خوب باشد. بنده آن را در عصری تابستانی، وقتی منتظر دوستی بودم، در فروشگاه شهر کتاب پارک ساعی تهران دیدم و کمی از آن را مطالعه کردم.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cdiv class=\"separator\" style=\"clear: both; text-align: center;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/delaram-sadi141\/Sadi_DrBarzegarKhaleghi.jpeg\" imageanchor=\"1\" style=\"margin-left: 1em; margin-right: 1em;\"\u003E\u003Cimg border=\"0\" height=\"400\" src=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/delaram-sadi141\/Sadi_DrBarzegarKhaleghi.jpeg\" width=\"300\" \/\u003E\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\nخوب و شسته‌رفته نوشته شده. قبلاً هم شرح \u003Cb\u003Eحافظ\u003C\/b\u003E دکتر برزگر خالقی را خوانده بودم (و می‌خوانم). آن را هم ساده و گویا نوشته‌اند. لذا بگمانم شرح سعدی‌شان هم خوب باشد. شرح دکتر خطیب‌رهبر هم بدی نیست! اما بطور کلی شرح‌های حافظ و سعدی دکتر خطیب‌رهبر هم خیلی قدیمی‌اند و هم بنوعی نان سرقفلی‌شان را می‌خورند! چرا که سالهاست در کلاسهای دانشکده ادبیات دانشگاه تهران کارهای خطیب‌رهبر تدریس می‌شوند و لذا معروفند. چون در قدیم شرح‌های دیگری نبوده و فقط شرح‌های خطیب‌رهبر وجود داشته، کارهای ایشان بیشتر شناخته شده و سر زبانها افتاده است و همه بصورت سنتی و تقلید از همدیگر، آنها را بهم توصیه می‌کنند! شرح‌های دیگران(ردیف‌های یک و دو در فهرست فوق) بمراتب از شرحهای خطیب‌رهبر غنی‌‌ترند.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.persian-language.com\/article-789.html\" imageanchor=\"1\" style=\"clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;\"\u003E\u003Cimg border=\"0\" src=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/delaram-sadi141\/sadi-dar-ghazal-saeed-hamidian.jpg\" \/\u003E\u003C\/a\u003E\u0026nbsp; \u0026nbsp;دربارهٔ غزلیات سعدی یک کتاب خیلی خوب سالها پیش، از دکتر سعید حمیدیان منتشر شده بود بنام \"سعدی در غزل\". این کتاب البته شرح غزلیات سعدی نیست اما موضوع‌بندی بسیار خوبی از غزلیات ارائه داده و بحث عرفانی بودن برخی غزلیات سعدی را مطرح نموده و به آن پرداخته است.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;بر اساس محتویات این کتاب و نیز برداشتها و تأملاتی، طی دوازده جلسه حدود هشت سال پیش، مباحثی مطرح و بیان شد که بجز جلسهٔ اول، باقی جلسات پرمحتوی از آب درآمد. بجز دو جلسهٔ آخر، باقی آن جلسات بصورت فایل‌های RealMedia روی \u003Ca href=\"http:\/\/www.4shared.com\/dir\/jQPKq1hu\/_online.html#dir=OeB4pTat\" target=\"_blank\"\u003Eاین صفحه\u003C\/a\u003E هست. نمی‌دانم کیفیت صوتی فایلها چطور است.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;دربارهٔ کتاب \"سعدی در غزل\"\u0026nbsp;\u003Ca href=\"http:\/\/www.persian-language.com\/article-789.html\" target=\"_blank\"\u003Eاین مطلب خواندنی‌ست.\u003C\/a\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;یکی از زیباترین غزلیات سعدی غزلی است به مطلع: \"هر که دل‌آرام دید، از دلش آرام رفت \/ چشم ندارد خلاص هر که در این دام رفت\". ماه‌ها پیش قصد داشتم شرحی بر این غزل بنویسم. از دوست عزیز آقای احد پناهی، که خط بسیار خوشی دارند تقاضا کردم این غزل را خوشنویسی کنند و ایشان محبت کرده \u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/delaram-sadi141\/Ahad-Panahi_Sadi141.htm\" target=\"_blank\"\u003Eتابلوهای زیبایی از این غزل\u003C\/a\u003E، که در همین یادداشت هم مشاهده می‌کنید، را فرستادند. دیگر کارهای بسیار چشم‌نواز آقای پناهی و همسرشان را در \u003Ca href=\"http:\/\/www.facebook.com\/ahad.panahi\/photos_stream\" target=\"_blank\"\u003Eاین گالری می‌توانید تماشا کنید.\u003C\/a\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;در آن زمان فرصت پیش نیامد تا غزل \"دل‌آرام\" را شرح کنم. تا اینکه مدتی پیش با شرح کاظم برگ‌نیسی \u003Ca href=\"https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=ph39ja4a_KM\" target=\"_blank\"\u003Eخلوتی داشتم و حظی\u003C\/a\u003E، و بد ندیدم از پری‌سیما خانم عزیز بخواهم این غزل را نگاهی خودشناسانه بیاندازند و تفسیر کنند. آنچه در ادامه می‌آید، شرح و تفسیر ایشان است همراه با گاه‌پرانتزهایی از بنده.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Ccenter\u003E\n\u003Ciframe allowfullscreen=\"allowfullscreen\" frameborder=\"0\" height=\"309\" src=\"http:\/\/www.youtube.com\/embed\/ph39ja4a_KM?vq=large\" width=\"550\"\u003E\u003C\/iframe\u003E\u003C\/center\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/video\/DelAram.mp4\" target=\"_blank\"\u003E.: دریافت ویدیوی فوق :.\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cb\u003Eهر که دلارام دید، از دلش آرام رفت\u003C\/b\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cb\u003Eچشم ندارد خلاص، هر که درین دام رفت\u003C\/b\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;وقتی سکوت تجربه شد، و در روح و روان انسان آرامش و سکون برقرار شد، دیگر مشغولیات ذهنی آرام و قرار انسان را می‌گیرد. پس از تجربهٔ سکوت، بازی با تصاویر و پندارها و sensation گرفتن از آنها نه تنها هیچ آرامشی به انسان نمی‌دهد بلکه ناآرامش هم می‌کند. بطوریکه ترجیح می‌دهد حتی اگر در حالت گرفتگی روحی، قبض، هم باشد، نکبت، بی‌قراری و عدم آرامش درونی را دوباره تجربه نکند. کسی که سکوت را تجربه کرد می‌داند به دامی افتاده که دیگر هیچ راه رهائی از آن وجود ندارد.(و چه دام خوشی!) بنابراین چاره‌ای جز ماندن با همان حالتی که هست ندارد.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;(\"چشم ندارد خلاص\" یعنی انتظار و توقع خلاص و رهایی دیگر ندارد. این ظاهراً یک تناقض است که گاهی می‌گویند \"با دیدن معشوق انسان آرام می‌گیرد\" و گاهی می‌گویند \"انسان ناآرام و بی‌قرار می‌شود\". مثلاً مولانا جایی می‌گوید: \"جز به خلوتگاه حق آرام نیست\" اما بسیاری جاها هم انسان دارای کیفیت عشق را مستسقی(تشنهٔ آب) معرفی می‌کند. کسی که برای نوشیدن آب \"در هوایش بی‌قرار و بی‌آرام است روز و شب\": \"گفت من مستسقی‌ام، آبم کَشد \/ گرچه می‌دانم که هم آبم کُشد. هیچ مستسقی بنگریزد ز آب \/ ور دو صد بارش کند مات و خراب\". نیز خود سعدی باز جایی دیگر می‌گوید که این دلارام را \"نی نی دلارامش مخوان! کز دل ببرد آرام را!\". روشن است که این تناقض صرفاً در فرم و ظاهر است. و \"چون به معنی رفت، آرام اوفتاد\"!)\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cb\u003Eیاد تو می‌رفت و ما عاشق و بی‌دل شدیم\u003C\/b\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cb\u003Eپرده برانداختی، کار به اتمام رفت\u003C\/b\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cdiv class=\"separator\" style=\"clear: both; text-align: center;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/delaram-sadi141\/Ahad-Panahi_Sadi141_1.jpg\" imageanchor=\"1\" style=\"margin-left: 1em; margin-right: 1em;\"\u003E\u003Cimg border=\"0\" height=\"333\" src=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/delaram-sadi141\/Ahad-Panahi_Sadi141_1.jpg\" width=\"500\" \/\u003E\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;انسان وقتی به خط خودشناسی و سیر و سلوک می‌افتد در ابتدای کار چون از حقیقت بصورت دانش و معرفت ذهنی آگاه می‌شود این دانش یا یاد ذهنی از حقیقت، انسان را عاشق و بی‌قرار حقیقت می‌کند. ذهن یک هستی یا \"من\" برای خودش متصور است، و یک وجود و یا شخصیت برای حقیقت! و این \"من\" را عاشق \"حقیقت\" می‌بیند. در کیفیت \u003Cb\u003Eبودن\u003C\/b\u003E نیست، بلکه در وضعیت ذهنی \u003Cb\u003Eخواستن\u003C\/b\u003E، و در طلبِ \u003Cb\u003Eشدن\u003C\/b\u003E است. اما بمرور و با گذشت زمان، وقتی که با عمق و گسترش آگاهی و بکارگیری لم‌های خودشناسی، سکوت محقَق می‌شود، دیگر انسان هیچ عاشق و معشوقی، یا \"خود\"ی \u0026nbsp;و \"حقیقت\"ی در میان نمی‌بیند.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;(\"کار تمام می‌شود\"! به تعبیری عرفانی از رباعی‌ئی از خیام، \"چون پرده برافتد، نه \"تو\" مانی و نه \"من\"! وقتی وصل به ذات اتفاق افتد، در آن لحظه هیچ تعینی نیست. نه تعین \"من\" و نه تعین \"حق\".)\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cb\u003Eماه نتابد به روز، چیست که در خانه تافت؟\u003C\/b\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cb\u003Eسرو نروید به بام، کیست که بر بام رفت؟\u003C\/b\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;وقتی انسان خوداشعاری دارد، خود را دانای امور می‌داند. اما نمی‌داند که خیلی هم نادان است و با عینک تصاویر و اوهام به خود و امور بیرونی نگاه می‌کند. نمی‌تواند واقعیت امور را بوضوح و روشنی - آنطور که هست - ببیند. یعنی وقتی انسان در حال اندیشه‌گری است، برای هر چیزی حتی برای خودش یک تصویر ذهنی ساخته و لذا واقع‌بین نیست.(تصویربین، \"خود\"بین است.) حقیقت، خودش را نشان نمی‌دهد و یا به عبارت دیگر انسان قادر بدیدن ذات و اصالت درونی خود نیست. مثل ماه که در روز نمی‌تابد و یا دیده نمی‌شود. یا سرو که در پشت‌بامها نمی‌روید. سکوت هم با گفتگوی ذهن، با مثبت‌اندیشی و با خواستن ذهنی محقَق نمی‌شود. بنابراین وقتی چنین اتفاقی می‌افتد(تجربهٔ حقیقت)، دل انسان گرم و روشن می‌شود. آرامش و سکون در آن برقرار می‌شود. حتماً ذهن در کیفیت بی‌اندیشه‌گی، بدون قضاوت و بدون تصاویر ذهنی بوده و اوهام و تصاویر و پندارها رفته‌اند. انسان از این حالت و کیفیت متعجب و در حیرت می‌شود. و چون برای ذهن این کیفیت قابل توصیف و منطقی نیست، به یک امر یا واقعهٔ محال و ناممکن تشبیه‌اش می‌کند. \u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;(می‌گوید چطور ممکن است ماه در روز روشن پیدا شود، یا سرو در بام بروید؟! اظهار شگفتی‌ئی است لطیف و زیبا! در عین حال این معنی را متضمن است که کار حقیقت خلاف قواعد رایج و عادت ذهن است. وجهی از تمثیل \"در آمدن شتر در خانهٔ مرغ\" که در مثنوی آمده است، از این جهت که حقیقت طبق الگوی ذهن عمل نمی‌کند. ذهن، الگوساز است. در حالیکه حقیقت، ورای هر الگویی، عملکرد منحصر بفرد خودش را دارد. ماه - طبق الگو و قاعده - همیشه در شب می‌تابد و نیز برای درخت سرو خلاف عادت است که بر بام رشد کند. اینها سمبل عملکرد ذهنند. ذهن همه چیز را ثابت و طبق دانش و دانسته‌های محفوظ در حافظه می‌بیند، نه چیزی پویا، متغیر و در حرکت مستمر. این یعنی عملکرد ذهن از روی الگو، از روی دانسته‌هایش. حال آنکه حقیقت خلاف این است. حقیقت دائماً در حرکت و پویایی است.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp; این موضوع هم بلحاظ جهان بیرونی(ماده) صادق است و هم درونی. بگمانم در مورد جهان بیرونی، بحث روشن باشد: اینکه جهان ماده هم در هر لحظه در حال نو شدن است. در مورد جهان درون نیز ما هر لحظه بلحاظ روانی در حرکت و تغییر و لذا در حال نو شدنیم. اما ذهن، همه چیز را ثابت و فیکسه، بصورت تصویر ثابت می‌بیند و فرض می‌کند. مثلاً من از فلانی یک تصویر دارم. تصویری ذهنی که بر اساس مجموعهٔ دانسته‌ها و تجربیاتم از ارتباط با او در ذهنم شکل گرفته. این تصویر ذهنی من از او، برآیند مجموعه دانش و تجربیاتم از اوست. حال دیگر فکر می‌کنم آن شخص، همینی است که من فکر می‌کنم! در صورتیکه او در حال تغییر است.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;از این مهمتر، ارتباط الگویی و ایستای من با خودم است. من از خودم هم تصویر دارم. تصویری ثابت. در حالیکه من هم هر لحظه در حال تغییر، حرکت درونی و پویایی هستم. یعنی حق یا همان ذات انسانی، بخلاف قاعدهٔ ذهن عمل می‌کند. این است که برای ذهن، شگفتی‌آور است. بطور کلی ذهن از چیزی شگفت‌زده می‌شود که برایش تازه است و قبلاً تجربه نکرده. لذا حق چون بدیع است(بدیع السماوات و الارض)، همیشه موجب شگفتی، حیرت و حیرانی است.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;یکی از تأویلهای عرفانی که از ترم \"معجزه\" در ادیان، می‌شود کرد، آنست که گفته شد.)\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cb\u003Eمشعله‌یی بر فروخت پرتو خورشید عشق\u003C\/b\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cb\u003Eخرمن خاصان بسوخت، خانگه عام رفت\u003C\/b\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;وقتی خورشید واقع‌بینی در ذهن طلوع می‌کند، این خورشید پر نور و گرم چنان بر خرمن دانسته‌ها و اندوخته‌های اعتباری و ذهنی اعم از مقام، جایگاه، ارزش‌ها و اعتبارهایی که انسان همه را با عنوان هستی‌اش و زندگی‌اش جمع کرده، آتش می‌زند و توهمی بودن آنها را آشکار می‌سازد که تمامی این متعلقات فکری را می‌سوزاند و از بین می‌برد. در واقع منظور از این سوختن همان بی‌ارزش شدن و از چشم افتادن این ارزش و اعتبارها نزد فرد است. چرا که عمیقاً به پوچی و بی‌ریشه بودن این متعلقات ذهنی پی‌برده است.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cb\u003Eعارف مجموع را در پس زانوی صبر\u003C\/b\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cb\u003Eطاقت بودن نبود، ننگ شد و نام رفت\u003C\/b\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;انسان آگاه و توجه‌کننده به اندیشه‌های توهمی خاطرش مجموع است. پراکندگی، پریشانی و از فکری به فکر دیگر پریدن در ذهنش نیست. در تصاویر ذهنی آرامش و خوشبختی نمی‌جوید. در پی \"این چنین باشم\" و \"آن چنان باشم\" نیست. یعنی همیشه در حالت و کیفیت صبر و مراقبه است. با خود می‌ماند و خود را به همان صورت که هست می‌پذیرد. اما بر یک چیز نمی‌تواند صبر کند و طاقت داشته باشد. واقع‌بینی بر اثر آگاهی عمیق و صبر و مراقبه چنان بر وی غالب می‌شود که رفتارهایش خلاف نُرم و هنجارهای پذیرفته شدهٔ جامعه می‌شود. هر چقدر بخواهد در برابر بروز این حالات و رفتارهای خلاف سنتها و آداب و رسوم (کلیشه‌ای) جامعه صبوری بخرج دهد و مثل دیگران زندگی و یا رفتار کند، در نهایت نمی‌تواند. از نظر جامعه آبرو حیثیتش را از دست می‌دهد. دیوانه، ساده دل و یا احمق و کودن می‌نماید. ظاهر مشعشع و پر طمطراق ندارد. پس در اینجا صبر نداشتن و طاقت نیاوردن را بمعنی آن نوع زندگی و رفتارهای جامعه‌پسند می‌گیریم که انسان آگاه نمی‌تواند با آنها کنار بیاید.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cdiv class=\"separator\" style=\"clear: both; text-align: center;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/delaram-sadi141\/Sherography-facebook-Sadi141.jpg\" imageanchor=\"1\" style=\"margin-left: 0em; margin-right: 0em;\"\u003E\u003Cimg border=\"0\" height=\"258\" src=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/delaram-sadi141\/Sherography-facebook-Sadi141.jpg\" width=\"540\" \/\u003E\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Cspan style=\"color: #999999;\"\u003Eطرحی مفهومی از مطلع غزل مورد بحث، کار\u0026nbsp;\u003Ca href=\"http:\/\/www.facebook.com\/Sherography\" target=\"_blank\"\u003Eصفحهٔ شعروگرافی\u003C\/a\u003E\u003C\/span\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cb\u003Eگر به همه عمر خویش با تو برآرم دمی\u003C\/b\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cb\u003Eحاصل عمر آن دم است، باقی ایام رفت\u003C\/b\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;انسانی که در سیر و سلوک است بخوبی آگاه است که اگر کل زندگی و عمرش را بخواهد با معیارهای حقیقی و واقعی - و نه ذهنی و منبعث از ارزشهای جامعه - بسنجد و محک بزند، تنها لحظاتی را می‌تواند بگوید واقعاً زندگی کرده که با حقیقت و اصالت درونش بوده است. باقی زندگی‌اش همه خسران، پوچی، سرگردانی و بیهودگی بوده. به تعبیر قرآن جز لهو و لعب نبوده است.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;(اغراق نیست اگر بگوییم یک بار تحقق حضور، وصل، مدیتیشن، درک و تجربهٔ عشق ارزشی برابر با کل زندگی دارد. چرا که زندگی فقط وقتی زندگی است که انسان در ذات و اصالتش باشد. غیر از آن، مرده‌گی است. علاوه بر آن، آن \"دم\" یا لحظهٔ وصل، در حقیقت دیگر \"دم\" و زمان نیست که یک \"دم\" و لحظه محسوب شود! چون ذهن در کیفیت بی‌زمانی فرو شده است! این بیت بسیار ساده، روشن و در عین حال عمیق است.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;در کتاب الهی‌نامه، عطار این موضوع را بصورت حکایتی لطیف از مجنون و لیلی بیان کرده است:\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/ganjoor.net\/attar\/elahiname\/ebkhsh3\/sh11\" target=\"_blank\"\u003Eسؤال کردن آن درویش از مجنون که \"سال عمر تو چندست؟\"\u003C\/a\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;شخصی از مجنون پرسید كه چند سال عمر کرده‌ای؟ گفت:\"هزار و چهل سال\"! پرسشگر گفت:\"مگر ديوانه‌تر(!) شده‌ای كه ناسنجيده‌تر سخن می‌گويی؟\". مجنون گفت:\"در همهٔ عمرم يك بار به ليلی رسيده‌ام و آن به جای هزار سال است. و از وقت ولادتم چهل سال می‌‌گذرد.\"\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nمگر پرسید درویشی ز مجنون\u003Cbr \/\u003E\nکه چندست ای پسر سن تو اکنون؟\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nجوابش داد آن شوریده احوال\u003Cbr \/\u003E\nکه سن من هزارست و چهل سال\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nبدو گفتا چه می‌گوئی تو غافل\u003Cbr \/\u003E\nمگر دیوانه‌تر گشتی تو جاهل؟\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nپس او گفتا بسی سر وقت بودست\u003Cbr \/\u003E\nکه لیلی یک نفس رویم نمودست\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nچل عمر منست و این زیانست\u003Cbr \/\u003E\nولی عمر هزاران آن زمانست\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nچو این چل سال من با خویش بودم\u003Cbr \/\u003E\nز نقد عمر خود درویش بودم\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nولی آن یک زمان سالی هزارست\u003Cbr \/\u003E\nکه با لیلی مرا خود بی‌شمارست\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nهزاران سال یک دم باشد آنجا\u003Cbr \/\u003E\nچه می‌گویم کزین کم باشد آنجا\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nچو دریابد وجود بی‌نهایت\u003Cbr \/\u003E\nدو عالم را عدم ماند ولایت\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nالبته این موضوع می‌تواند به بحث \"زمان\" نیز کشیده شود. اینکه حقیقت فارغ از زمان است و ذهن، سازنده و اسیر زمان! اینکه درک و تجربهٔ \"بی‌زمانی\" چیست و آن ساحت چه خصوصیاتی دارد. از آن بحث نیز می‌توان باز سری به صحرای کوانتوم زد! خواستم بگویم: \"این زمان بگذار تا وقت دگر\"، اما چرا \"وقت دگر\"؟! اگر جداً علاقمند باشی خودت می‌روی دنبالش(درون خودت) و به وعده‌های سر خرمن پانویس دل نمی‌بندی.)\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cb\u003Eهر که هوائی نپخت، یا به فراقی نسوخت\u003C\/b\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cb\u003Eآخر عمر از جهان چون برود، خام رفت\u003C\/b\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;اگر انسان در طول عمر بر توهمی بودن \"خود\" و شخصیت آگاه نشود و هوای عشق و حقیقت در دل نپروراند، و همچنان در چاه ذهن و نفس بماند و رنج چاه را نداند، و اصلاً متوجه نباشد که در چه رنج و دردی دارد زندگی می‌کند، و در نتیجه از وجود اصیلش آگاه نشود، و در فراق آن بی‌طاقت نشود، بهنگام مرگ جسمی که پردهٔ توهم بکنار می‌رود و واقعیت بر وی آشکار می‌شود، متوجه خواهد شد که چه بلائی بر سر روح و روانش آورده است. مثل زمانی که انسان - بر اثر آگاهی - بیچارگی روح و روانش را مشاهده می‌کند. دلیل ترس انسان از مرگ، چسبیدن به تعلقات ذهنی است که حتی دم مرگ نمی‌تواند از آنها دل بکند. اما کسی که پیش از مرگ جسمی بر پندار \"من\" مُرده و (\u003Cb\u003Eداوطلبانه\u003C\/b\u003E) از آن دل کنده است(همان مرگ عرفانی)، زندگی‌اش بیهوده نبوده و همچون میوه‌ای پخته و رسیده است که زمان مرگ جسمی در حقیقت زمان چیدن آن است. بنابراین به آسانی از شاخه جدا می‌شود!\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cb\u003Eما قدم از سر کنیم در طلب یار خویش\u003C\/b\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cb\u003Eراه به جایی نبرد هر که به اقدام رفت\u003C\/b\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cdiv class=\"separator\" style=\"clear: both; text-align: center;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/delaram-sadi141\/Ahad-Panahi_Sadi141_3.jpg\" imageanchor=\"1\" style=\"margin-left: 1em; margin-right: 1em;\"\u003E\u003Cimg border=\"0\" src=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/delaram-sadi141\/Ahad-Panahi_Sadi141_3.jpg\" \/\u003E\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;برای تجربهٔ حقیقت، نمی‌شود هم در ذهن بود، اسیر شخصیت بود، اندیشه‌گری کرد و در عین حال \u0026nbsp;حقیقت را هم با همان ذهن و اندیشه خواست. پس برای تجربهٔ سکوت، عدم یا هیچ، بایستی پندار هویت را که جایگاه آن در ذهن یا سر است زیر پا گذاشت! بر \"هستی\" مُرد و در کیفیت خاموشی، احتماء و نخواستن، - حتی نخواستن \"حقیقت\" - \u0026nbsp;ماند. در واقع در کیفیت سکوت دیگر کسی وجود ندارد که چیزی بخواهد. بلکه حقیقت ورای افکار و ذهن، خودش را طلب می‌کند، نه انسان در ذهن. و هیچکس هم نمی‌تواند با قدمهای فکر و اندیشه، با مثبت‌اندیشی و با تلاش ذهنی در کیفیت سکوت قرار بگیرد. فکر می‌کنم در جلسهٔ ۱۳۹ شرح مثنوی باشد که بیتی از سعدی خوانده شد به این معنی که \"این سر را باید در پای عزیزان فدا کرد وگرنه بدوش کشیدنش بار سنگینی است\". سر سمبل هویت فکری و منظور از عزیزان همان حقیقت است.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n(سر چو نه در پای عزیزان بود \/ بار گرانی‌ست کشیدن به دوش!\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;\"قدم از سر کردن\" اصطلاح امروزی‌اش \"با کله رفتن\" است. یعنی با شور و اشتیاق و جدیت اقدام کردن. یعنی ای عزیز، اگر بدانی ذات و اصالت تو چه چیز فوق‌العاده‌ای است، اگر بدانی \"یار\" چیست و با \"یار\" بودن یعنی چه(که نمی‌دانی)، آنوقت با کله، با تمام وجود و جدیت، \u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.com\/2013\/01\/fear-of-god.html\"\u003E\"آنچنان که بر سرت مرغی بود ...\"\u003C\/a\u003E عمل می‌کنی. با پا بر \"هستی\" نهادن پیش می‌روی. هرطور شده به هر روشی که شده، حتی بروش سعی و خطا \"مُردن بر خود\" را یاد می‌گیری.)\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cb\u003Eخاطر سعدی به عشق میل نکردی، ولیک\u003C\/b\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cb\u003Eمی که فرو شد به کام، عقل به ناکام رفت\u003C\/b\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;با توجه به مصرع دوم، خاطر در اینجا عقل جزئی است. تا زمانیکه انسان با ذهن، با عقل جزئی زندگی می‌کند، با عقل جزئی به تفسیر زندگی می‌پردازد، هم از زشتیها و رنجهای ناشی از \"من\" بی‌خبر است و هم از زیبائی دشت عشق و حقیقت آگاه نیست. پس نه یادی از حقیقت می‌کند و نه میلی به آن(که درون خودش است) دارد. لذا برای آرامش و خوشبختی، به امور بیرون از خود متوسل می‌شود. اما وقتی به وجود زائدهٔ توهمی \"شخصیت\" آگاه می‌شود و شیرینی، مستی و \u0026nbsp;فراغت ناشی از سکوت و بی‌فکری را می‌چشد، دیگر عقل جزئی ناکارآمد می‌شود.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nپایان شرح غزل. تشکر از پری‌سیما خانم عزیز.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;این هم بهترین و زیباترین حُسن ختام، اصل اصل و خود خود نی‌نی دلآرام خانم! کوچولوی علی آقا، عکاس‌باشی قصهٔ ما، که به احتمال بسیار زیاد منظور سعدی از \"نی نی دلآرامش مخوان، کز دل ببرد آرام را\" این پرنسس باشد.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cdiv class=\"separator\" style=\"clear: both; text-align: center;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/delaram-sadi141\/DelAram_Padash.jpg\" imageanchor=\"1\" style=\"margin-left: 0em; margin-right: 0em;\"\u003E\u003Cimg border=\"0\" src=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/delaram-sadi141\/DelAram_Padash.jpg\" \/\u003E\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u003Cbr \/\u003E\n---\u003Cbr \/\u003E\nچند صفحهٔ مرتبط با این یادداشت:\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n+ شرح کاظم برگ‌نیسی بر غزل مذکور: \u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/delaram-sadi141\/Sadi141_Bargnaysi_a.jpg\" target=\"_blank\"\u003Eصفحهٔ اول\u003C\/a\u003E، \u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/delaram-sadi141\/Sadi141_Bargnaysi_b.jpg\" target=\"_blank\"\u003Eصفحهٔ دوم\u003C\/a\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/delaram-sadi141\/Sadi141_Khatibrahbar.jpg\" target=\"_blank\"\u003E+ تعلیقات دکتر خلیل خطیب‌رهبر بر غزل دلارام\u003C\/a\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/delaram-sadi141\/Ahad-Panahi_Sadi141.htm\" target=\"_blank\"\u003E+ صفحهٔ تصاویر خطاطی غزل \"دل‌آرام\" سعدی توسط آقای احد پناهی\u003C\/a\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.facebook.com\/ahad.panahi\/photos_stream\" target=\"_blank\"\u003E+ گالری کارهای آقای احد پناهی\u003C\/a\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cdiv\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.com\/2012\/12\/khayyami.html\"\u003E+ یادداشت \"خیامی\"\u003C\/a\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cspan style=\"font-size: 9pt;\"\u003E\u003Ca href=\"http:\/\/paneviscomments.blogfa.com\/comments\/?blogid=paneviscomments\u0026amp;postid=563\u0026amp;timezone=12600\"\u003Eنظـرات \u003C\/a\u003E\u003C\/span\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n"},"link":[{"rel":"edit","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/6325115\/posts\/default\/305096798992095665"},{"rel":"self","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/6325115\/posts\/default\/305096798992095665"},{"rel":"alternate","type":"text/html","href":"http:\/\/www.panevis.com\/2013\/02\/delaram-sadi141.html","title":"دل‌آرام"}],"author":[{"name":{"$t":"Unknown"},"email":{"$t":"noreply@blogger.com"},"gd$image":{"rel":"http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail","width":"16","height":"16","src":"https:\/\/img1.blogblog.com\/img\/b16-rounded.gif"}}],"media$thumbnail":{"xmlns$media":"http://search.yahoo.com/mrss/","url":"https:\/\/img.youtube.com\/vi\/ph39ja4a_KM\/default.jpg","height":"72","width":"72"}}]}});