// API callback
related_results_labels_thumbs({"version":"1.0","encoding":"UTF-8","feed":{"xmlns":"http://www.w3.org/2005/Atom","xmlns$openSearch":"http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/","xmlns$blogger":"http://schemas.google.com/blogger/2008","xmlns$georss":"http://www.georss.org/georss","xmlns$gd":"http://schemas.google.com/g/2005","xmlns$thr":"http://purl.org/syndication/thread/1.0","id":{"$t":"tag:blogger.com,1999:blog-6325115"},"updated":{"$t":"2023-12-16T10:00:59.867+11:00"},"category":[{"term":"خودشناسی"},{"term":"زندگی"},{"term":"خاطرات"},{"term":"عرفان"},{"term":"شعر"},{"term":"اجتماعی"},{"term":"مولانا"},{"term":"عشق"},{"term":"ذهن"},{"term":"سئوال"},{"term":"سکوت"},{"term":"حافظ"},{"term":"خبر"},{"term":"زمین"},{"term":"محمدجعفر مصفا"},{"term":"مطالب دوستان"},{"term":"استرالیا"},{"term":"تلخند"},{"term":"تک‌بیتی‌های ناب"},{"term":"طبیعت"},{"term":"طنز"},{"term":"وب‌سایت"},{"term":"صدا"},{"term":"ازدواج"},{"term":"قرآن"},{"term":"سعدی"},{"term":"محمود"},{"term":"مهملات"},{"term":"کتاب"},{"term":"کودکان"},{"term":"پادکست"},{"term":"فیلم"},{"term":"ویدیوکست"},{"term":"نماز"},{"term":"لم خودشناسی"},{"term":"ضرب‌المثل"},{"term":"ادیان"},{"term":"با مهتاب"},{"term":"فلسفه"},{"term":"علم"},{"term":"با آفتاب"},{"term":"غزلیات شمس تبریزی"},{"term":"حیوانات"},{"term":"ملا نصرالدین"}],"title":{"type":"text","$t":"Panevis.com"},"subtitle":{"type":"html","$t":"پانویس، وبلاگ خودشناسی، عرفان، پادکست‌ها و برنامه‌های صوتی خودشناسی و عرفانی، شرح مثنوی معنوی مولانا، غزلیات حافظ و سعدی، شعر و گل و بلبل"},"link":[{"rel":"http://schemas.google.com/g/2005#feed","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.panevis.com\/feeds\/posts\/default"},{"rel":"self","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/6325115\/posts\/default\/-\/%DA%A9%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%A7%D9%86?alt=json-in-script\u0026max-results=6"},{"rel":"alternate","type":"text/html","href":"http:\/\/www.panevis.com\/search\/label\/%DA%A9%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%A7%D9%86"},{"rel":"hub","href":"http://pubsubhubbub.appspot.com/"},{"rel":"next","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/6325115\/posts\/default\/-\/%DA%A9%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%A7%D9%86\/-\/%DA%A9%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%A7%D9%86?alt=json-in-script\u0026start-index=7\u0026max-results=6"}],"author":[{"name":{"$t":"Unknown"},"email":{"$t":"noreply@blogger.com"},"gd$image":{"rel":"http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail","width":"16","height":"16","src":"https:\/\/img1.blogblog.com\/img\/b16-rounded.gif"}}],"generator":{"version":"7.00","uri":"http://www.blogger.com","$t":"Blogger"},"openSearch$totalResults":{"$t":"26"},"openSearch$startIndex":{"$t":"1"},"openSearch$itemsPerPage":{"$t":"6"},"entry":[{"id":{"$t":"tag:blogger.com,1999:blog-6325115.post-6309833833001128132"},"published":{"$t":"2015-04-02T21:43:00.001+11:00"},"updated":{"$t":"2015-04-02T21:52:30.199+11:00"},"category":[{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"اجتماعی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خاطرات"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خودشناسی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"زندگی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"سئوال"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"کودکان"}],"title":{"type":"text","$t":"ریشه"},"content":{"type":"html","$t":"\u003Cdiv dir=\"ltr\" style=\"text-align: left;\" trbidi=\"on\"\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv class=\"separator\" style=\"clear: both; text-align: center;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2015\/the-girl.jpg\" imageanchor=\"1\" style=\"margin-left: 0em; margin-right: 0em;\"\u003E\u003Cimg border=\"0\" src=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2015\/the-girl.jpg\" height=\"304\" width=\"540\" \/\u003E\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;بگذار خاطره‌ای را برایت تعریف کنم. سال دوم راهنمایی بودم، معلمی داشتیم برای درس قرآن بنام آقای رحیمی، که «هر کجا هست، خدایا بسلامت دارش». قدی نسبتاً کوتاه، تپل و دوست‌داشتنی، صدایی بسیار آرام و لطیف، و وجناتی بسیار مطبوع و دلنشین داشت.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;روزی قرار بود از ما امتحان قرآن بگیرد. دوستانم من رو شیر کردند که اگر جرأت تقلب کردن داری، سر امتحان قرآن تقلب کن. من خب کلاً درسم خوب بود و علی رغم شیطون بودن چون درسها را سر کلاس خوب می‌گرفتم، نیازی به درس خواندن در خانه یا تقلب کردن سر امتحان نداشتم. ولی خب، بچه‌ها تحریکم کردند که تو می‌ترسی تقلب کنی و از این حرفها، و من هم گفتم قبول، سر امتحان قرآن این هفته تقلب می‌کنم.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;روز امتحان جزوهٔ قرآنم را گذاشتم در جاکیفی داخل میز و هر وقت آقای رحیمی پشتش به من می‌شد، جزوه رو بیرون می‌کشیدم و ورق می‌زدم که دوستانم ببینند که یعنی دارم تقلب می‌کنم. (در حالیکه اصلاً نیازی هم نداشتم.)\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Ca name='more'\u003E\u003C\/a\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;وقت تمام شد و آقای رحیمی برگه‌ها را جمع کرد و آمد نشست پشت میزش. بدون اینکه به من یا هر کس نگاه کند، فقط گفت: «من از بعضی‌ها که انتظارش را نداشتم چیزهایی دیدم که باورم نمی‌شد.»\u0026nbsp;\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;آب شدم. مُردم. دلم می‌خواست زمین دهن باز کند و من رو ببلعد. این اولین و آخرین تقلبم بود.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n(هفتهٔ بعد که نمره‌های امتحان را آورده بود، نمره‌ام را بیست داده بود.)\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;بنظرم این عکس، که کودکی را نشان می‌دهد در حالت تسلیم، بیچارگی و استیصال از جنگ و ناامنی، و این حالت خاصی که در نگاه اوست، تکان‌دهنده‌ترین هشدار به انسان است. به من و تو. بله، به من و توی واقعی، نه نوعی. من و تو مسئول بالا بردن دست این کودکیم. من و تو مقصر این نگاهش هستیم. ما فکر می‌کنیم فقط کسانی تقصیر دارند که در جنگ و خونریزی شرکت می‌کنند. اما تا وقتی من در اسارت «هستی» و «چیزی بودن» و خواستن «چیزی شدن»، داشتن هر نوع هویت اعم از ملیت و قومیت و ... هستم، بطور بالقوه که نه، بطور عملی و واقعی هیچ فرقی با عاملان ایجاد جنگ و ناامنی ندارم.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;تا وقتی من بوسیلهٔ مقایسه خودم با دیگران، ملامت و سرزنش خودم، آزار و اذیت خودم، زورگویی بخودم، ایجاد ترس و نگرانی برای خودم، و ... برای خودم ایجاد عدم امنیت روانی و عدم صلح درونی می‌کنم، بخودم ظلم می‌کنم، مسلماً در بیرون هم بر سر همنوعانم همین‌ها را می‌آورم. در رابطه و روابطم هم همینطور هستم. آیا غیر از اینست؟ پس حال که من این بلاها را بر سر خودم می‌آورم، آیا مسئول جنگها و خونریزی‌ها و ناامنی‌ها نیستم؟\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;چشمهایش، لبهایش... من و تو مسئولشانیم.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/paneviscomments.blogfa.com\/comments\/?blogid=paneviscomments\u0026amp;postid=861\u0026amp;timezone=12600\"\u003Eنظـرات \u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n"},"link":[{"rel":"edit","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/6325115\/posts\/default\/6309833833001128132"},{"rel":"self","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/6325115\/posts\/default\/6309833833001128132"},{"rel":"alternate","type":"text/html","href":"http:\/\/www.panevis.com\/2015\/04\/the-origin.html","title":"ریشه"}],"author":[{"name":{"$t":"Unknown"},"email":{"$t":"noreply@blogger.com"},"gd$image":{"rel":"http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail","width":"16","height":"16","src":"https:\/\/img1.blogblog.com\/img\/b16-rounded.gif"}}]},{"id":{"$t":"tag:blogger.com,1999:blog-6325115.post-2183533461276289546"},"published":{"$t":"2014-10-15T07:01:00.000+11:00"},"updated":{"$t":"2014-10-15T07:34:27.284+11:00"},"category":[{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"اجتماعی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"تک‌بیتی‌های ناب"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خاطرات"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خودشناسی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"زندگی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"عرفان"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"عشق"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"مولانا"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"کودکان"}],"title":{"type":"text","$t":"ادش!"},"content":{"type":"html","$t":"\u003Cdiv dir=\"ltr\" style=\"text-align: left;\" trbidi=\"on\"\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv class=\"separator\" style=\"clear: both; text-align: center;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2014\/radmehr1.jpg\" imageanchor=\"1\" style=\"margin-left: 1em; margin-right: 1em;\"\u003E\u003Cimg border=\"0\" src=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2014\/radmehr1.jpg\" \/\u003E\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;جای دوستان خالی، چند وقت پیش بدعوت دوست عزیز، خانم صبا، شبی خوش را به پیاده‌روی در کوه صفهٔ اصفهان گذراندیم. فضای بسیار عالی، همراه با خلوت، سکوت و تاریکی غروب و شب را در مسافتی دایره‌وار طی کردیم و همزمان به صحبت می‌پرداختیم.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;آقایی که با وی مشغول پیاده‌روی بودیم، سئوالی مطرح کرد که «چرا تب مولانا و کلاسهای مثنوی در این دوران بالا گرفته؟». راست هم می‌گفت، از سر و کلهٔ شهرها کلاسهای عرفان و مولانا می‌بارد.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp; دوستی به ایشان گفت که دو علت الان بنظرم می‌رسد. یکی اینکه در حال حاضر مولانا و مثنوی مُد است. واقعاً وقتی چیزی در جامعه مُد می‌شود، تبش فراگیر و واگیر می‌شود و به یک نوعی اگر کسی در مثلاً مهمانی بشنود که فلانی کلاس مثنوی می‌رود و خودش نمی‌رود، احساس عقب‌ماندگی به او دست می‌دهد و اول کاری که صبح روز بعد از مهمانی می‌کند، سراغ گرفتن از کلاسهای مولانا و عرفان است تا مبادا از قافله عقب بماند.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;دوم، زده شدن ‌خیلی‌ها از دین و دینداری‌ست. این یک واقعیت است که در سالهای اخیر در این سرزمین یک سری جریانهای به اصطلاح عرفانی و معنوی رشد و فعالیت غیرمعمول و عجیبی پیدا کرده‌اند. پیدا شدن این فرقه‌ها بصورت یک پدیدهٔ خاص اجتماعی در یک دورهٔ مشخص، معمولاً دلیلش می‌تواند زده شدن قاطبهٔ مردم از دین و مذهب جاری و بلکه نوعی دهن‌کجی به آن باشد. کما اینکه مثلاً می‌بینیم یک مدتی این نشانه‌های زرتشتی خیلی بین جوانها گسترش پیدا کرده بود، بصورت گردنبند و دستبند و اینجور نمادها. و اگر ازشان دربارهٔ دین و آیین زرتشتی می‌پرسیدی، جز یک سری کلیات، چیز خاصی نمی‌دانستند. علتش اینست که این نمادها و تظاهرات فقط نشانه‌ای از اعتراض نسبت به وضعیت موجود بوده است.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Ca name='more'\u003E\u003C\/a\u003E\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;باری، آن شب در صفهٔ اصفهان دوستان دیگری نیز آمدند و جمع صمیمانه‌ای داشتیم. گل مجلس رادمهر، کوچولوی خانم سوگند عزیز، بود که با تازه راه افتادن و تاتی‌تاتی کردنش دلی از حضار می‌برد.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;یکی از بازیهایی که رادمهر راه انداخت، بازی با لیوان‌های یک بار مصرف بود. لیوانها را روی هم می‌گذاشت و می‌خندید و هورا می‌کشید. ما، آدم‌بزرگها، هم خوشحالی می‌کردیم و بخوشحالی او دست می‌زدیم و شاد بودیم.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;یکی دو بار دست زدنهای ما شل شد و رادمهر خودش می‌آمد و دستهای ما را می‌گرفت و می‌زد بهم!\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;خیلی از خصوصیات ذاتی ما آدمها در «من» هم هست، البته و صد البته نسخهٔ تقلبی و بدلی‌اش. میل به جلب توجه اطرافیان در کودک هست، میل تایید شدن در «من» هم هست. اما:\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\nمیان ماه من تا ماه گردون\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\nتفاوت از زمین تا آسمان است!\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;اصالت ذاتی و شادمانه و اصیل و جوهری یک کودک کجا، و دریوزگی و گدایی من انسانی که برای جلب توجه تو می‌آیم پدر حافظه‌ام را در‌می‌آورم و مثنوی و حافظ و کریشنامورتی حفظ می‌کنم کجا.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;اما ملاک چیست؟ از کجا می‌توان گفت که آن جلب‌ توجه‌ کودک ذاتی‌ست و اصیل، ولی توجه‌طلبی من انسان بزرگسال اسیر «من» عرضی‌ست و یک بیماری‌؟ معیار و محک چه می‌تواند باشد؟\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\nتا تو تاریک و ملول و تیره‌ای\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\nدان که با دیو لعین همشیره‌ای\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\nتا زمانیکه تیرگی دل و روان بر ما حاکم است، قطعاً همنشین و همجوار «من»، یعنی افکار زائد، هستیم.\u0026nbsp;\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;پس بیاییم یک تستی روی کودک انجام دهیم: در شرایطی مشابه آنچه در مورد رادمهر گفتم، عکس‌العملی به حرکت او نشان ندهیم. خودمان را به کار و چیز دیگری مشغول کنیم. و ببینیم او چه رویکردی به بی‌توجهی ما دارد. مطمئناً ککش هم نمی‌گزد! عین خیالش هم نخواهد بود. زودی می‌رود سراغ کارش و به چیز دیگری می‌پردازد و خلاصه زندگی‌اش در جریان است.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;اما اگر وقتی من پُز مثنوی‌دانی‌ام، دانشم، ثروتم، شهرت و محبوبیتم، شغلم و ... را به دیگران می‌دهم و دیگران آن را به چیزی نخرند(که متاسفانه همه‌مان مشتری‌های ثابت این اجناسیم!)، فکر می‌کنی واکنش روانی و درونی من به بی‌اهمیتی تو نسبت به این تعلقاتم چیست؟ شدیداً بور می‌شوم، «تاریک و ملول و تیره»!\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;برگردیم به اصفهان، به صفه و شیرینکاریهای رادمهر. آن شب اگر چه اول کمی خواب‌آلود بود، اما کمی که موتورش گرم شد، شروع کرد به رابطه برقرار کردن با جمع. وقتی از کسی چیزی می‌خواست، می‌گفت: «ادش»، یعنی بدش، آن را بده. جالب اینکه برای تمام کارهای دیگری هم که داشت، یعنی بگیر، می‌خوام، نمی‌خوام، لیوان را بگذار اینجا، لیوان را بردار و کلاً برای هر کاری فقط و فقط یک کلمه بکار می‌برد: «ادش»! و همه هم می‌فهمیدیم چه می‌گوید. نه تنها رابطه از طرف او روشن و صریح و صمیمانه بود، بلکه آدم بزرگها هم چون ترس از او ندارند، براحتی نیت واقعی او را می‌خوانند و می‌بینند که چه می‌گوید.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;در دنیای واقعی آدم بزرگها هم از این خبرا هست؟! از این درک قلبی همدیگر خبری هست!؟ چه سوءتفاهم‌ها موقع گفتگو و ارتباط که پیش نمی‌آید. چه نگرانی‌ها از اینکه مبادا من طوری حرف بزنم که طرفم اشتباه برداشت کند! و اصلاً چه استعدادها برای سوء برداشت کردنهای عامدانه!\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\nآن ندایی کاصل هر بانگ و نواست\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\nخود ندا آن است و این باقی صداست\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\nترک و کرد و پارسی‌گو و عرب\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\nفهم کرده آن ندا بی‌گوش و لب\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\nخود چه جای ترک و تاجیک است و زنگ؟\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\nفهم کرده‌ست آن ندا را چوب و سنگ\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\nپارسی گو گرچه تازی خوشتر است\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\nعشق را خود صد زبان دیگر است\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cdiv class=\"separator\" style=\"clear: both; text-align: center;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2014\/radmehr2.jpg\" imageanchor=\"1\" style=\"margin-left: 1em; margin-right: 1em;\"\u003E\u003Cimg border=\"0\" src=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2014\/radmehr2.jpg\" \/\u003E\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/paneviscomments.blogfa.com\/comments\/?blogid=paneviscomments\u0026amp;postid=846\u0026amp;timezone=12600\"\u003Eنظـرات \u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n"},"link":[{"rel":"edit","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/6325115\/posts\/default\/2183533461276289546"},{"rel":"self","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/6325115\/posts\/default\/2183533461276289546"},{"rel":"alternate","type":"text/html","href":"http:\/\/www.panevis.com\/2014\/10\/radmehr.html","title":"ادش!"}],"author":[{"name":{"$t":"Unknown"},"email":{"$t":"noreply@blogger.com"},"gd$image":{"rel":"http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail","width":"16","height":"16","src":"https:\/\/img1.blogblog.com\/img\/b16-rounded.gif"}}]},{"id":{"$t":"tag:blogger.com,1999:blog-6325115.post-6728522242523712848"},"published":{"$t":"2013-08-06T18:44:00.000+10:00"},"updated":{"$t":"2013-08-06T19:59:56.614+10:00"},"category":[{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"اجتماعی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"ادیان"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"استرالیا"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"حافظ"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خاطرات"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خودشناسی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"ذهن"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"زندگی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"سئوال"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"سعدی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"شعر"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"عرفان"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"قرآن"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"مولانا"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"ویدیوکست"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"کودکان"}],"title":{"type":"text","$t":"دیوار"},"content":{"type":"html","$t":"\u003Cdiv dir=\"ltr\" style=\"text-align: left;\" trbidi=\"on\"\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv class=\"separator\" style=\"clear: both; text-align: center;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/Bonnyrigg2013a.jpg\" imageanchor=\"1\" style=\"margin-left: 0em; margin-right: 0em;\"\u003E\u003Cimg border=\"0\" height=\"405\" src=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/Bonnyrigg2013a.jpg\" width=\"540\" \/\u003E\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;داشتم از خیابانی در منطقه‌ای بنام Bonnyrigg گذر می‌کردم که پدیدهٔ جالبی دیدم. ما هم که نخورده مست و فضول، همینطوری سرمان درد می‌کند برای موضوعات عرفانی، چه برسد به اینکه ابوالفضل هم یاری‌مان کند و چیزی پیش پایمان بگذارد برای اینجور صحبتها. ویدیوی زیر را گرفتم تا درباره‌اش مطلب یا شاید مطالبی بگویم. ببینیم چه می‌آید.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Ca name='more'\u003E\u003C\/a\u003E\u003Cbr \/\u003E\n\u003Ccenter\u003E\n\u003Ciframe allowfullscreen=\"allowfullscreen\" frameborder=\"0\" height=\"309\" src=\"http:\/\/www.youtube.com\/embed\/R2x3hs-QrMc?vq=large\" width=\"550\"\u003E\u003C\/iframe\u003E\u003C\/center\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/video\/The-Wall_Bonnyrigg2013.mp4\" target=\"_blank\"\u003E.: دریافت ویدیوی فوق :.\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nچند موضوع در رابطه با محتوای این ویدیو:\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n۱. بنظرم اگر یک انسان سالم، مثلاً یک کودک، این ساختمانها را ببیند، فقط ساختمانهایی را ببیند!\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n۲. در این وانفسای جنگ و دعوای «من اینم، تو آنی» کردن انسان و تفرق دنیای انسانها همین هم غنیمتی است. اینکه چند دین بتوانند بظاهر هم که شده کنار هم زندگی کنند. حداقل به ضرب و زور قانون و نظم اجتماعی هم که شده، ما انسانها یاد بگیریم می‌شود با عقاید متفاوت کنار هم بود و یکدیگر را تکه پاره نکرد! همدیگر را آزار نداد و اذیت نکرد.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n۳. آن دو بیت شعر از گلستان سعدی، این است:\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nدو صاحبدل نگهدارند مویى\u003Cbr \/\u003E\nهمیدون سرکشی و آزرم‌جویی\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nو گر بر هر دو جانب جاهلانند\u003Cbr \/\u003E\nاگر زنجیر باشد بگسلانند\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nمی‌گوید اگر دو نفر آدم سالم بین‌شان اختلاف عقیدهٔ زیادی هم باشد، آنها بر آن نقطه اشتراکی که حتی اگر خیلی کم(باندازهٔ مویی) هم باشد، توافق و مصاحبت می‌کنند. اما انسانهای نادان حتی اگر نقطه‌اشتراک‌های عقیدتی زیادی هم داشته باشند(بقدرت زنجیر)، می‌زنند و همین نقاط مشترک بین‌شان را پاره می‌کنند!\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;سخن ساده و درستی است. یعنی مهم نیست انسانها عقایدشان چه باشد، مهم اینست که دل‌شان سالم باشد! اگر دل انسان مریض باشد، حتی اگر عقایدی زیبا و فرشته‌گون هم داشته باشد، خروجی‌اش خواه‌ناخواه شر است و نزاع و ستیز. یعنی دل مهم است، روح و روان و بتعبیر قرآن «قلب سلیم» برای زندگی بکار می‌آید، نه جمع‌آوری دانش اخلاقیات و جملات قصار خوشگل خوشگل در مغزمان.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n۴. تاریخ زندگی انسانها بوضوح همین حرف سعدی را تایید می‌کند که اگر انسانهای ناسالم(دل‌خراب) و باورمند به یک سیستم و مجموعه عقاید خاص(چه دینی و چه غیر دینی)، دور دستشان بیافتد، دیگران و حتی خودشان را قلع و قمع می‌کنند. مثلاً همین چند وقت پیش(پارسال) انسانهایی که معتقد به بودیسم هستند(بودایی‌ها) در کشور برمه، «کودکان مسلمانان»* را در آتش انداختند و سوزاندند! باور می‌کنی؟! آیا می‌دانیم که یکی از باورهای دین بودایی، اصلی است بنام \u003Ca href=\"http:\/\/fa.wikipedia.org\/wiki\/%D8%A2%D9%87%DB%8C%D9%85%D8%B3%D8%A7\" target=\"_blank\"\u003Eاهیمسا\u003C\/a\u003E به این معنی که هیچ جانداری را نباید آزار داد؟! آنوقت همنوع خودش، آنهم کودک را در آتش سوزانده‌اند!\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n(*کودک دین ندارد. عقیده ندارد. خودش در عین دین و پاکی‌ست. از سخنان پیامبر اسلام(ص) است که «حتی گریهٔ کودک، گفتن لا اله الا الله است(توحید)». بنابراین اینکه ما خودمان برچسب دین(عقیده) خاصی به کودکان می‌چسبانیم، از طرف ماست، نه در واقعیت کودکان.)\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cdiv class=\"separator\" style=\"clear: both; text-align: center;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/religion_label.jpg\" imageanchor=\"1\" style=\"margin-left: 1em; margin-right: 1em;\"\u003E\u003Cimg border=\"0\" src=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/religion_label.jpg\" \/\u003E\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;انسانهای معتقد به مسیحیت(مسیحی‌ها)، با وجود تمام توصیه‌ها به مهر و محبت در آئین مسیح، این همه جنگهای صلیبی و کشتار و دوران تفتیش عقاید در سالهای دور راه انداختند و چه آزارها که ندادند و چه کشتارها که نکردند. اسلام عزیزمان هم که، قربانش بشم، در این زمینه پُکونده! نیازی به ذکر نیست.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;پس اصل و باطن موضوع را اگر دقیق شویم، می‌بینیم که در حقیقت این دین و عقیده نیست که عامل خونریزی انسان است. این خود انسان است که چنان مسخ می‌شود که در هر دین و عقیده و آئین و مکتبی که باشد، گرگ می‌شود و به هیچکس و هیچ چیز رحم نمی‌کند. پس این قلب یا همان روح و روان اوست که راهبر زندگی اوست، نه عقاید‌ و دانش اخلاقی‌اش.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n۵. اما نگاهی عرفانی و در عین حال سورئالیستی(فراواقعی) هم به ویدیوی مورد بحث بیاندازیم. این سه عبادتگاه بودایی، مسلمان و مسیحی چرا در عین حال که کنار هم هستند، با آن دیوارها از هم جدا شده‌اند؟! اصلاً حتی اگر این دیوارها وجود نداشته باشد، همین که کسی خود را این دینی بداند و کسی آن دینی، در باطن یعنی دیوار! یعنی جدایی و تفرق.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;آیا اصل دین(پاکی) به این معنی نیست که همه از یک ذات و حقیقت و فطرت پاک منشاء داریم؟\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nجنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه\u003Cbr \/\u003E\nچون ندیدند حقیقت، ره افسانه زدند (حافظ)\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;دیوار یعنی این طرفی وجود دارد و آن طرفی. بی‌دیواری یعنی اصلاً نه اینطرف هست نه آنطرف! دقت کنیم که بی‌دیواری به این معنی نیست که این طرف و آن طرف با هم دوستند، بلکه وقتی دیوار نباشد یعنی اصلاً این طرف و آن طرفی وجود ندارد! تو و من اصلاً مطرح نیست که آشتی‌شان معنی داشته باشد! نه اینکه «تو هستی و من هم هستم، ولی با هم آشتی هستیم»!\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cdiv class=\"separator\" style=\"clear: both; text-align: center;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/Bonnyrigg2013b.jpg\" imageanchor=\"1\" style=\"margin-left: 0em; margin-right: 0em;\"\u003E\u003Cimg border=\"0\" height=\"405\" src=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/Bonnyrigg2013b.jpg\" width=\"540\" \/\u003E\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;ادیان بجای اینکه هویت‌زدا، من‌زدا باشند، هویت‌ساز شده‌اند! انسان چون خودش(دلش، روانش) مسخ شده، هر امر مفید دیگری هم که در زندگی‌اش می‌توانسته برایش فایده داشته باشد(دین) را نیز مسخ کرده است و از کارکرد اصلی‌اش انداخته است.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;لذا اموری مانند «گفتگوی ادیان»(هرچند در این بلبشوی جنگ و خونریزی بین انسانها غنیمتی‌ست اما) به درد همان موسسه زدن و دک و پز می‌خورد و خلاص. چطور ممکن است تا وقتی تو هستی و من هستم، تا وقتی من خود را (بلحاظ روانی) چیزی می‌دانم و تو چیزی، صلح و آشتی وجود داشته باشد؟!\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;اینها(گفتگوی ادیان) کار بنیادی و اساسی نیست، بساطی‌‌ست صوری و تزئینی. کار بنیادی این است که انسان(یعنی هر انسان) عمیقاً متوجه مخرب بودن و ویرانگری هستی و هویت، اینکه «این منم و آن تو» و اینکه «من چیزی هستم» تا چه حد فاسد‌کننده است، بشود. آگاه بشود که هستی، ناگزیر تفرق و فرقه فرقه شدن انسان را در پی دارد.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nمنبسط بودیم یک جوهر همه\u003Cbr \/\u003E\nبی‌سر و بی‌پا بدیم آن سر همه\u003Cbr \/\u003E\n(این «بودیم» از نظر زمانی نیست. نه اینکه در گذشته‌های تاریخی دور. اسطوره‌ای‌ست، فرازمانی.)\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nیک گهر بودیم همچون آفتاب\u003Cbr \/\u003E\nبی‌گره بودیم و صافی همچو آب\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nچون بصورت آمد آن نور سره\u003Cbr \/\u003E\nشد عدد چون سایه‌های کنگره\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nکنگره ویران کنید از منجنیق\u003Cbr \/\u003E\nتا رود فرق از میان این فریق\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;بوسیلهٔ منجنیق آگاهی است که این کنگره‌های تفرق،(که چیزی جز فکر نیست)، از بین می‌رود. اگر نه تو باشی و نه من(بلحاظ روانی)، صلح و آشتی هم معنی ندارد! اصلاً مسئله‌ای نخواهد بود که حل آن، موضوعیت پیدا کند! اصلاً نیازی به آشتی و صلح وجود ندارد. و همهٔ این دم و دستگاههای بیرونی مانند سازمان ملل و صدها سازمان دیگر نیز موضوعیت نخواهند داشت. و این زیبایی حقیقت است، نه صلح و نه جنگ، بی‌کنگره بودن، منبسط بودن بقول مولانا. آیا متوجه اصل قضیه هستیم؟\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;همانجا در Bonnyrigg که بودم، با خودم می‌گفتم که اگر اینجا این ساختمانها نباشد، یک پارک یا دشت گسترده باشد، و انسانها بیایند در آن دراز بکشند و آسمان را تماشا کنند، چه ساده و زیباست.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;خوب، این البته همان بیان فراواقعی از آن ویدیو و آنچه دیده بودم است. روشن است که منظورم واقعیت این ساختمانها نیست و نمی‌گویم که ای کاش این بناهای فیزیکی نبودند. مسئلهٔ انسان که این ساختمانها یا آن دیوارها و سیم‌خاردارها نیست. روشن است که حتی اگر مکانی باشد برای تأمین آرامش انسان برای عبادت و وصل به حق، خیلی هم مطلوب است و خوب و مفید. منظور اینست که چه اینها(ساختمانها) باشند و چه نباشند، \u003Cb\u003Eدرون انسانها\u003C\/b\u003E باید دشتی ساده و فراخ باشد.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;این تفرق ساختمانها تجلی درون انسانهاست. همین تفرق و جدایی و تکه پاره بودن درون و روان ماست که باعث بوجود آمدن این مرزها و سیم‌خاردارهاست. ما چون درونمان متفرق و جداشده است اینطور در بیرون نیز اینیم و آنیم. هستیم!\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nموضوع اینست که ما این جریان تفرق درونی‌مان را متوجه شویم. ببینیم.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nهمزبانی خویشی و پیوندی است\u003Cbr \/\u003E\nمرد با نامحرمان چون بندی است (بندی = زندانی)\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nای بسا هندو و ترک همزبان\u003Cbr \/\u003E\nای بسا دو ترک چون بیگانگان\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nپس زبان محرمی خود دیگرست\u003Cbr \/\u003E\nهمدلی از همزبانی خوشترست\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nاین انسان‌های همدل(دلهای سالم) هستند که ارتباط حقیقی با هم دارند. هر چه که دو نفر با هم همزبان و هم‌عقیده و حتی هم‌کیش و آئین باشند، تا وقتی همدل نباشند هیچ ارتباط و حرف و کلامی بین آن دو، از نظر حقیقت، وجود ندارد. و تنها، ساحت «نبودن»، ساحت بی‌حرفی است که در آن همدلی و ارتباط دلها بطور خودبخوی و طبیعی هست. بدون هیچ تقلا و اجبار کردنی.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/paneviscomments.blogfa.com\/comments\/?blogid=paneviscomments\u0026amp;postid=714\u0026amp;timezone=12600\"\u003Eنظـرات \u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n"},"link":[{"rel":"edit","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/6325115\/posts\/default\/6728522242523712848"},{"rel":"self","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/6325115\/posts\/default\/6728522242523712848"},{"rel":"alternate","type":"text/html","href":"http:\/\/www.panevis.com\/2013\/08\/the-wall.html","title":"دیوار"}],"author":[{"name":{"$t":"Unknown"},"email":{"$t":"noreply@blogger.com"},"gd$image":{"rel":"http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail","width":"16","height":"16","src":"https:\/\/img1.blogblog.com\/img\/b16-rounded.gif"}}],"media$thumbnail":{"xmlns$media":"http://search.yahoo.com/mrss/","url":"https:\/\/img.youtube.com\/vi\/R2x3hs-QrMc\/default.jpg","height":"72","width":"72"}},{"id":{"$t":"tag:blogger.com,1999:blog-6325115.post-7945187987788058040"},"published":{"$t":"2013-06-16T00:52:00.000+10:00"},"updated":{"$t":"2013-06-16T01:09:03.181+10:00"},"category":[{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"اجتماعی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"ازدواج"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خودشناسی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"ذهن"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"زمین"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"زندگی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"سئوال"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"قرآن"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"کودکان"}],"title":{"type":"text","$t":"کوری"},"content":{"type":"html","$t":"\u003Cdiv dir=\"ltr\" style=\"text-align: left;\" trbidi=\"on\"\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv class=\"separator\" style=\"clear: both; text-align: center;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/panevis.net\/panevis\/img\/2013\/Syria2013.jpg\" imageanchor=\"1\" style=\"margin-left: 0em; margin-right: 0em;\"\u003E\u003Cimg border=\"0\" height=\"352\" src=\"http:\/\/panevis.net\/panevis\/img\/2013\/Syria2013.jpg\" width=\"540\" \/\u003E\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;ما معمولاً تعجب می‌کنیم از اینکه در قرآن(من باب مثال) آمده است که «دخترهای خودتان را نکشید». گویا آن زمان، بدنیا آوردن دختر نوعی ننگ بوده یا هر چی، بهرحال در آن جوامع دخترها زنده‌بگور می‌شده‌اند. آدم جداً شاخ درمی‌آورد که چطور ممکن است انسان اینقدر کور شود که یک موجود دیگر، نه، همنوعش، نه، یک کودک را بکشد! آیا حتماً باید آیه حدیث از آسمان بیاید که «دخترت را نکش»؟! یعنی انسان تا این حد ممکن است حقیقت ساده‌ای را نبیند؟!\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;بله، ممکن است! و حال باید از خودمان بپرسیم که به نسبت، آیا ما انسانهای امروزی هم دچار این کوری هستیم یا نه!\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Ca name='more'\u003E\u003C\/a\u003E\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;ظاهراً زنده‌بگور کردن دخترها واقعیتی تاریخی است. و در \u003Ca href=\"http:\/\/tanzil.net\/#81:8\" target=\"_blank\"\u003Eقرآن سورهٔ تکویر\u003C\/a\u003E هم اشارتاً آمده که در «قیامت» از دختران زنده‌بگور شده پرسیده می‌شود که به کدامین گناه کشته شدند. کم نیست چنین وقایع تاریخی که انسان به این کوری باطنی و مسخ شدن گرفتار می‌شود و خودش خودش را سلاخی می‌کند. مگر در \u003Ca href=\"http:\/\/panevis.net\/panevis\/img\/2013\/Syria2013.jpg\" target=\"_blank\"\u003Eهمین روزگار خودمان\u003C\/a\u003E کم داریم؟ حتی بسیاری از ما که فکر می‌کنیم اینطور نیستیم، بالقوه هستیم. و اگر قدرت دستمان بیافتد معلوم نیست چی از آب دربیاییم. خلاصه اینکه آب نیست، وگرنه قورباغه موجود است.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;فکر می‌کنم خردمندی انسان در آینده اینقدر رشد کند تا مضر بودن بسیاری از پدیده‌های اجتماعی‌ئی را که الان به آن مشغول است را بفهمد و دست از آنها بکشد. مثلاً وطن‌پرستی، یا انواع مسابقه‌ها که ذیل نام ورزش برگزار می‌شوند. یا انواع تجلیل‌ها و جایزه دادن‌ها. مثلاً دیدم این فوتبالیستها را می‌آورند و توپ طلا بهشان می‌دهند و تجلیل و «جیغ و دست و هورا». این کار بسیار مخرب است. تخریبش را ما در ظاهر نمی‌بینیم اما اثری که بر ذهن فرد فرد انسانها، بخصوص بر جوانها، دارد بسیار زیاد است.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cdiv class=\"separator\" style=\"clear: both; text-align: center;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/messi-2012.jpg\" imageanchor=\"1\" style=\"margin-left: 1em; margin-right: 1em;\"\u003E\u003Cimg border=\"0\" src=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/messi-2012.jpg\" \/\u003E\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;تجلیل از یک پدیده در جامعه، باعث می‌شود آن فرد و عمل و جایگاه او الگو شود و دیگران - دیگرانی که از مخرب بودن جریان تجلیل خبر ندارند - دائماً خودشان را با او و جایگاه اعتباری‌ئی که بدست آورده، مقایسه کنند. حس نارضایتی و نرسیدن، در این جریان مقایسه، اجتناب‌ناپذیر است. بگذریم که بعد از نارضایتی، احساس ناکامی، افسردگی و خشم هم در پی‌اش خواهد آمد. و هزار نکبت دیگر.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;تجلیل فقط در باصطلاح ورزش نیست. در دنیای موسیقی و نوازندگی، در دنیای علم و دانش، فرهنگ، نویسندگی، باصطلاح «عرفان»، و بسیاری امور دیگر.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;یا مثلاً اینقدر تجلیل کردن و مهم نشان دادن زیبایی برای خانمها و یا داشتن اندام تراشیده و آنچنانی. و اینکه برای برقراری ارتباط بین مرد و زن، داشتن زیبایی و اندام آنچنانی از واجبات است(نه از مستحبات!). اینها را دائماً دارند در ذهن و فکر ما می‌کنند. در حالیکه زندگی و روابط واقعی بسیار بسیار عادی‌تر و ساده‌تر از اینهاست.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;کلاً بنای جامعه بر این است که زندگی را خون دل ما بکند. از هر گوشه‌اش که شده یک سری ایده‌آل در می‌آورد و می‌گذارد در ویترین و بما حالی می‌کند که باید اینها را داشته باشی تا بتوانی ارتباط برقرار کنی! علت بسیاری از تنهایی‌ها هم همین است که ما تأثیر پذیرفته‌ایم از این تجلیل‌ها. لذا می‌ترسیم بسادگی ارتباط برقرار کنیم. با خودمان فکر می‌کنیم که «آیا آن ایده‌آلهای مجلل جامعه را دارم که می‌خواهم بروم جلو یا نه؟».\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;از کجایش بگوییم؟ آنقدر مثال از مناسبت‌های اجتماعی هست که می‌توان بهمین سیاق مطرح کرد که نگو. اگر دقت کنیم، خودمان در قدم بقدم زندگی روزانه‌مان اینگونه موارد تجلیلی و آنچه پشت آنها(بصورت ضمنی و زیرپوستی) بما القاء می‌شود را می‌بینیم. آگاه شدن به اینها بسیار مؤثر است در سالم و خردمندانه زندگی کردن.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;جان مطلب اینکه: خوب است پدیده‌های جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم را از این بُعد نگاه کنیم که آیا در صد یا دویست سال آینده که انسان(ایشالله!) رشد عقلی‌اش زیاد خواهد شد، آیا این پدیده‌ها و مناسبات را آن موقع هم خواهد داشت یا نه.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cdiv class=\"separator\" style=\"clear: both; text-align: center;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/steps-of-progress.jpg\" imageanchor=\"1\" style=\"margin-left: 1em; margin-right: 1em;\"\u003E\u003Cimg border=\"0\" src=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/steps-of-progress.jpg\" \/\u003E\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;این رویکرد نه برای پیش‌بینی کردن و حدس و گمان در مورد آیندهٔ جوامع انسانی است، که کاری است بیهوده. بلکه برای این است که ما انسانها چشم‌مان را به آنچه \u003Cb\u003Eاکنون\u003C\/b\u003E در روابط‌مان در حال انجامش هستیم، باز کنیم. و از سر عقل و خرد - \u003Cb\u003Eهم‌اکنون\u003C\/b\u003E - بر آنها تأمل کنیم.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/paneviscomments.blogfa.com\/comments\/?blogid=paneviscomments\u0026amp;postid=659\u0026amp;timezone=12600\"\u003Eنظـرات \u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n"},"link":[{"rel":"edit","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/6325115\/posts\/default\/7945187987788058040"},{"rel":"self","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/6325115\/posts\/default\/7945187987788058040"},{"rel":"alternate","type":"text/html","href":"http:\/\/www.panevis.com\/2013\/06\/blindness.html","title":"کوری"}],"author":[{"name":{"$t":"Unknown"},"email":{"$t":"noreply@blogger.com"},"gd$image":{"rel":"http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail","width":"16","height":"16","src":"https:\/\/img1.blogblog.com\/img\/b16-rounded.gif"}}]},{"id":{"$t":"tag:blogger.com,1999:blog-6325115.post-1288857132226603434"},"published":{"$t":"2013-04-14T23:53:00.001+10:00"},"updated":{"$t":"2013-04-14T23:53:16.701+10:00"},"category":[{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"با مهتاب"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"تک‌بیتی‌های ناب"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"حافظ"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خاطرات"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خودشناسی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"ذهن"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"زندگی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"شعر"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"عرفان"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"عشق"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"نماز"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"کودکان"}],"title":{"type":"text","$t":"شهود"},"content":{"type":"html","$t":"\u003Cdiv dir=\"ltr\" style=\"text-align: left;\" trbidi=\"on\"\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv class=\"separator\" style=\"clear: both; text-align: center;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/waterfall-baby.jpg\" imageanchor=\"1\" style=\"margin-left: 0em; margin-right: 0em;\"\u003E\u003Cimg border=\"0\" height=\"361\" src=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/waterfall-baby.jpg\" width=\"540\" \/\u003E\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Cspan style=\"color: #999999; font-size: small;\"\u003Eبر روی عکس حتماً کلیک کنید تا در اندازهٔ بزرگتر تماشایش کنید\u003C\/span\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\nهر چه هست از قامت ناساز بی‌اندام ماست\u003Cbr \/\u003E\nورنه تشریف تو بر بالای کس کوتاه نیست \u0026nbsp; (حافظ)\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;این اصلی بنیادی است در زندگی!\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;اما معنی بیت: \"ناساز\" یعنی نامتناسب، ناهماهنگ، نتراشیده و نخراشیده. \"بی‌اندام\": بدهیکل، بدون قد و بالای موزون و متناسب. \"تشریف\" هم یعنی خلعت، لباسی که شاهان به کسی می‌بخشیده‌اند.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;می‌گوید: \"عیب و ایرادی اگر هست، از قد و قامت نامتناسب ماست. وگرنه خلعتی که تو داده‌ای برای قد و بالای هیچکس کوتاه و تنگ نیست.\" خلاصه اینکه عیب از ماست نه از تو.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Ca name='more'\u003E\u003C\/a\u003E\u0026nbsp; \u0026nbsp;پانویس جان، این اصل است! اگر شروع کرد به نق زدن و نارضایتی، همیشه این را یادت باشد که تو حقیقت را متوجه نیستی. چیز و چیزهایی هست که تو نمی‌بینی. تو چشمت را بسته‌ای.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;اگر دروناً با زندگی ناهماهنگ و ناساز باشی، رنج جزء جدانشدنی از عمرت خواهد بود. اما اگر از \"هستی\" خلاص باشی، همراه با جریان زندگی هستی، خلعت زندگی به قد و بالایت می‌آید و عمیقاً راضی خواهی بود. نه رضایت ظاهری و الکی، باطناً و در ژرفای وجودت.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;اینجایی؟\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cdiv\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cspan style=\"font-size: 9pt;\"\u003E\u003Ca href=\"http:\/\/paneviscomments.blogfa.com\/comments\/?blogid=paneviscomments\u0026amp;postid=617\u0026amp;timezone=12600\"\u003Eنظـرات \u003C\/a\u003E\u003C\/span\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n"},"link":[{"rel":"edit","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/6325115\/posts\/default\/1288857132226603434"},{"rel":"self","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/6325115\/posts\/default\/1288857132226603434"},{"rel":"alternate","type":"text/html","href":"http:\/\/www.panevis.com\/2013\/04\/insight.html","title":"شهود"}],"author":[{"name":{"$t":"Unknown"},"email":{"$t":"noreply@blogger.com"},"gd$image":{"rel":"http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail","width":"16","height":"16","src":"https:\/\/img1.blogblog.com\/img\/b16-rounded.gif"}}]},{"id":{"$t":"tag:blogger.com,1999:blog-6325115.post-1651482567656725845"},"published":{"$t":"2013-03-15T23:54:00.000+11:00"},"updated":{"$t":"2013-03-16T00:09:46.638+11:00"},"category":[{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"اجتماعی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"حافظ"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خاطرات"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خبر"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"خودشناسی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"زندگی"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"سئوال"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"شعر"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"مولانا"},{"scheme":"http://www.blogger.com/atom/ns#","term":"کودکان"}],"title":{"type":"text","$t":"ممتاز"},"content":{"type":"html","$t":"\u003Cdiv dir=\"ltr\" style=\"text-align: left;\" trbidi=\"on\"\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv class=\"separator\" style=\"clear: both; text-align: center;\"\u003E\n\u003Ca href=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/akbar-momtaz.jpg\" imageanchor=\"1\" style=\"margin-left: 1em; margin-right: 1em;\"\u003E\u003Cimg border=\"0\" height=\"293\" src=\"http:\/\/www.panevis.net\/panevis\/img\/2013\/akbar-momtaz.jpg\" width=\"400\" \/\u003E\u003C\/a\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: center;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\nمحسن: این روزنامه رو ببین! چه تشویق خوبی این معلم از شاگردش کرده. با اینکه معدل بچه شده ۱۰\/۲۵ عکسش رو داده توی روزنامه انداخته‌اند. (فقط نمی‌دونم چرا نوشته «شاگرد ممتاز»!)\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\nابراهیم: ببینمش. می‌دونی با این آگهی چه زهری در جان و روان این بچهٔ معصوم با اون صورت نازنینش می‌کنند؟ (تازه سوای چیز مهمی از \"روزنامه\" ساختن.) معلم به خیال خودش داره کار خوبی می‌کنه اما بی‌خبر از اینکه چه بلایی سر کودک داره درمیاره.\u0026nbsp;\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\nمحسن: تو هم شده‌ای پانویس ها. هی فرت و فرت هر چی بهت می‌گیم ربطش می‌دی به هویت و شخصیت. آخرش هم می‌زنی به صحرای عرفان و خود‌شناسی و میگی بچه‌ها توی ذاتشون هستند و از این حرف‌ها. آخه چه اشکال داره بجای تحقیر و یا حتی نادیده گرفتن بچه، اون رو تشویق کنیم؟ اینطوری امیدوار میشه و با شوق بیشتری درسهاش رو می‌خونه و خدا رو چه دیدی شاید معدلش یه روز به بالای ۱۸ هم رسید و توی زندگیش موفق بود.\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Ca name='more'\u003E\u003C\/a\u003E\u003Cspan style=\"text-align: justify;\"\u003Eابراهیم: خیلی پرتی از قضیه، محسن! ناامیدم می‌کنی، پسر! اساساً درس بخونه که چی بشه؟ که شغل و درآمد داشته باشه و بتونه در آرامش زندگی سالمی داشته باشه، دیگه. نه؟ خوب، تو می‌دونی این روش خودش نقض غرضه؟ یعنی با گرفتن آرامش از بچه وادارش می‌کنیم «موفق» بشه. بعد که بفرض «موفق» شد، کدوم آرامشی براش باقی مونده که بتونه از اون موفقیتش بهره ببره؟!\u0026nbsp;\u003C\/span\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;بذار خاطره‌ای رو برات تعریف کنم. سال پنجم ابتدایی بودیم. دبستان ما معاونی داشت خیلی باذوق. اوایل سال تحصیلی بود و تازه کلاس‌بندی‌ها انجام شده بود و کلاس‌ها شکل خودش رو گرفته بود و معلمهای هر کلاس معین شده بودند. یکدفعه دیدیم از توی همه کلاسهای پنجم دارند بچه‌های باصطلاح تنبل رو میارن بیرون و می‌برن همه رو به یک کلاس، اون هم کلاس آقای بابایی،‌‌ همان معاون باذوق دبستانمون.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;آقای بابایی تصمیم گرفته بود همه بچه «تنبل»‌ها رو جمع کنه توی یک کلاس و خودش معلمشون بشه و ازشون «شاگرد زرنگ» بسازه. و این کار را هم کرد.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;یکی از دوستهای من که سال چهارم همکلاس بودیم و نمراتش پایین بود و باصطلاح جزو شاگرد تنبل‌ها بود، با تلاش و ابتکار آقای بابایی شد «شاگرد زرنگ» اون کلاس، با نمرات بالا. از سال بعد هم که رفتیم راهنمایی من دورادور ازش خبر داشتم که دیگه بهرام درسش عالی شده و همینطور باصطلاح «پیشرفت» کرد تا دانشگاه، فارغ التحصیل شد و کار و ازدواج و افتاد توی پول درآوردن.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: right;\"\u003E\n\u003Cdiv style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;الان حدود بیست و هفت هشت سال از اون کلاس پنجم و کاری که آقای بابایی کرد و از بهرام و امثال بهرام «شاگرد ممتاز» ساخت، می‌گذره. چند ماه پیش برادر بهرام بمن خبر داد که بهرام بیماری‌ئی صعب‌العلاج شبیه سرطان معده گرفته. بعد از صحبت و جویای احوالش شدن، کاشف بعمل آمد که بهرام بخاطر اینکه در کارش ضرر زیادی کرده و تقریباً ورشکسته شده، خیلی عصبی و ناراحت می‌شده و این نگرانی‌ها و خودخوری‌ها کم کم این بلا رو سر جسمش آورده. زده بوده به معده‌اش.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;برادرش می‌گفت: در تمام این سالها روحیه‌اش طوری بود که حرف دیگران براش خیلی اهمیت داشت. دوست داشت همیشه توی اوج باشه و باصطلاح برتری‌طلب. همیشه روی سکوی اول باشه و اگر از اون موقعیت افت می‌کرد، شدیداً عصبی می‌شد و خودش رو می‌خورد. اگر می‌شنید فلانی پشت سرش گفته که بهرام دستش خالی شده و ورشکست، عصبی میشد. و دکتر‌ها هم گفته‌اند علت دچار شدنش به این بیماری همین استرس و اضطراب بوده.\u0026nbsp;\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;محسن، نمی‌خوام بگم که این خصوصیت برتری‌جویی و \"خود رو از دیگران ممتاز دونستن\" در بهرام فقط و فقط از کلاس پنجم و کار آقای بابایی ریشه می‌گیره. بلکه تمام جامعه و خانواده هم کودک رو در راه این ممتاز بودن و جدا شدن از زندگی، کمک می‌کنند. و تازه چون خودشون از بدبختی‌ این کار بی‌خبرند، فکر می‌کنند دارند لطفی در حق بچه می‌کنند. مثل همین آگهی اکبر ممتاز با این قیافهٔ دوست‌داشتنی‌اش که توی روزنامه نشونم داده‌ای.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;خلاصه اینکه «خواجه پندارد که خدمت می‌کند...». حالا تو خودت انصاف بده که آیا همین تشویق کردن‌ها تبعات آزاردهنده‌ای رو در پی داره یا نه. چه خوب میگه مولانا که:\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\nهر که را مردم سجودی می‌کنند\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\nزهر اندر جان او می‌آکنند\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;من فکر می‌کنم مورد سجود نیستم. در حالیکه اگر خوب به درون ذهنم دقت کنم، می‌بینم هم خودم هر لحظه در حال مرکز قرار دادن خودم هستم و سجده و ستایش می‌کنم خودم رو، و هم میل دارم دیگران هم این کار را بکنند. بلکه به چه زحمت‌هایی خودم رو می‌اندازم تا یک ذره توجه و سجده برام پرت کنند!\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u0026nbsp; \u0026nbsp;غافل از اینکه اصلاً \"من\" نیستم! یک خیال را(خیال موروثی را) من و اطرافیانم داریم ستایش می‌کنیم!\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n---\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\nدر \u003Ca href=\"http:\/\/www.timeanddate.com\/worldclock\/meetingdetails.html?year=2013\u0026amp;month=3\u0026amp;day=16\u0026amp;hour=20\u0026amp;min=30\u0026amp;sec=0\u0026amp;p1=246\u0026amp;p2=195\u0026amp;p3=37\u0026amp;p4=136\u0026amp;p5=250\u0026amp;p6=179\u0026amp;p7=256\u0026amp;p8=240\u0026amp;iv=1800\" target=\"_blank\"\u003Eاین زمان\u003C\/a\u003E و در \u003Ca href=\"http:\/\/www.paltalk.com\/\" target=\"_blank\"\u003Eاین مکان\u003C\/a\u003E از مولانا می‌خوانیم و حافظ.\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cbr \/\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003Cdiv dir=\"rtl\" style=\"text-align: justify;\"\u003E\n\u003Cspan style=\"font-size: 9pt;\"\u003E\u003Ca href=\"http:\/\/paneviscomments.blogfa.com\/comments\/?blogid=paneviscomments\u0026amp;postid=594\u0026amp;timezone=12600\"\u003Eنظـرات \u003C\/a\u003E\u003C\/span\u003E\u003C\/div\u003E\n\u003C\/div\u003E\n"},"link":[{"rel":"edit","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/6325115\/posts\/default\/1651482567656725845"},{"rel":"self","type":"application/atom+xml","href":"http:\/\/www.blogger.com\/feeds\/6325115\/posts\/default\/1651482567656725845"},{"rel":"alternate","type":"text/html","href":"http:\/\/www.panevis.com\/2013\/03\/distinction.html","title":"ممتاز"}],"author":[{"name":{"$t":"Unknown"},"email":{"$t":"noreply@blogger.com"},"gd$image":{"rel":"http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail","width":"16","height":"16","src":"https:\/\/img1.blogblog.com\/img\/b16-rounded.gif"}}]}]}});