یکی از اصول عرفان این است که انسان از ذاتی پاک یا همان فطرت برخوردار است. اگر انسان ناهنجار شده، بعلت آلودگی نشسته بر ذات پاک اوست. حال کار صحبح این است که این آلودگی - که از جنس اندیشه و فکر است - برطرف گردد. با رفع اوهام و خیالات، انسان به پاکی ذاتی خود برمیگردد و زندگی سالم و خردمندانهای دارد.
در داستان رومیان و چینیان مثنوی معنوی این موضوع مطرح شده است. چکیدهنویسی جلسهٔ هفتم شرح مثنوی شامل بررسی این داستان است. در ادامه میتوانید آن را بخوانید.
پستها
