خودشناسی همراه



   در برنامهٔ WhatsApp (مخصوص تلفن‌های همراه) گروهی را راه‌اندازی کرده‌ایم بنام «خودشناسی» و بنا داریم مباحثی را بصورت بحث آزاد و با موضوع مشخص مطرح کنیم و تجربه‌های هر روز و ملموس‌مان در زندگی واقعی روزمره‌مان را در این گروه به اشتراک بگذاریم و درباره‌شان صحبت کنیم.

۱. این گروه بصورت نیمه‌خصوصی است و فقط دوستانی به عضویت آن درمی‌آیند که قبلاً با مباحث خودشناسی از طریق جلسات آنلاین شرح مثنوی، کتابهای محمدجعفر مصفا و آن عاموی هندی بخوبی آشنا باشند.

   واضح است اما می‌گوییم: این گروه فقط مخصوص دوستان داخل ایران نیست. از هر سرزمینی که اینترنت داشته باشد می‌توان در این گروه شرکت کرد.

۲. اگر مایل به عضویت هستید، می‌توانید درخواست‌تان را از طریق این صفحه بفرستید، با ذکر شماره مبایل و نام‌تان. آشنایی دهید: اینکه از جلسات شرح مثنوی چند تا را گوش کرده‌اید، از کتابهای مصفا کدامها را خوانده‌اید، سایت پانویس را چه مدت است دنبال می‌کنید و چنین چیزهایی. چون بسیاری از دوستان از مخاطبان خاموش بوده‌اند متاسفانه.

   بهر حال اگر درخواست عضویت شما پذیرفته نشد، ناراحت نشوید و بجای آن، یک لیوان آب خنک نوش جان کنید. تعارف نداریم.

۳. دوستانی که عضو می شوند حتماً باید در مباحث مشارکت کنند و فعال باشند. تماشاچی صرف نداریم. هر کس تنبلی کند و فقط شنونده باشد، یکی دوبار کارت زرد می‌گیرد و نهایتاً کارت قرمز.

۴. شرکت در مباحث و بحث‌آزادها هم بصورت نوشتاری می‌تواند باشد(تکست چت) و هم بصورت گفتاری یعنی با صدا. اختیاری‌ست.

۵. همانطور که اشاره شد، سطح گروه، سطح عمومی نیست. و بناست تا گفتگوها روند عمیقتری نسبت به مطالب مطرح‌شدهٔ قبلی داشته باشند. بصورت هفتگی یا دوهفتگی لم‌هایی نیز برای تمرین داده می‌شود و بصورت جمعی روی آنها کار می‌کنیم. سپس دوستان تجارب‌شان را در میان می‌گذارند.

   چند مورد دیگر هم، برای کیفیت بهتر مباحث، در خود گروه برای اعضاء توضیح داده شده و خواهد شد.

والسلام.

+ ضمناً دزدی ناشی به کاهدان ما زده است. اینجا درباره‌اش نوشته شده.




تماشا



   برای خواندن این یادداشت، روی لینک زیر کلیک کنید(و یا دانلود کنید):



چهل و یک


   برای خواندن این یادداشت، روی لینک هر تصویر کلیک کنید یا دانلود کنید.





های!



    جای تعجب دارد که ما انسانها در عین اینکه می‌دانیم خودباختگی به اجماع و اتوریته چقدر عقل‌مان را کور و ذلیل می‌کند، باز هم دوست داریم خودمان را بسپریم به جمع! حرکتهای جمعی و رفتارهای اجتماع برایمان حجت محسوب می‌شوند!

   مثلاً در عین حال که می‌دانیم اگر کسی میلیون میلیون هواخواه و طرفدار داشته باشد، این دلیل نمی‌شود که ما خودباختهٔ او شویم و او یا حرفهایش را موجه بدانیم، ولی با این وجود یعنی با وجود دانستن این موضوع، اگر چنین کسی با این تعداد زیاد طرفدار را ببینیم، خودبخود برای او اعتبار و ارزش قائلیم و چشممان متحیر و مبهوت اعتبار او می‌شود. حالا آن فرد در هر زمینه‌ای شهرت و محبوبیت داشته باشد: مد، ورزش، سینما، نویسندگی، فلسفه، عرفان، دین، و چه و چه.

   عجیب نیست این ذهن و این گولی و حماقتش؟! در قدم به قدم زندگی باید این هشدار را بخودمان بدهیم که «هوی، فلانی! بیدار باش! حواست جمع باشه. خودت رو به هیچکس و هیچ چیز نباز. عقلت رو گول و منگ هیچکس و هیچ چیز نکن!»

دوسم داری؟



   با دوستی صحبت می‌کردم(خانم)، می‌گفت: «دخترها امروز بطور معمول در چند رابطه می‌شوند تا بالاخره یکی از آنها نتیجه دهد»!!

    وقتی کسی برای حصول نتیجه وارد رابطه می‌شود، بروشنی مشخص است که در چنین رابطه‌ای صمیمیت و عشق جایی ندارد و آن رابطه سالم نیست. عشق و دوستی سالم هیچوقت برای حصول چیزی(نتیجه) عمل نمی‌کند. هر چند ممکن است در تبع، چیزی هم حاصل شود ولی اصل و بنیان رابطه و دوستی سالم اگر برای کسب یا حصول نتیجه‌ای باشد، آن رابطه و دوستی از بنیان و اساس سست و بی‌پایه است.

   یکی از فاکتورهای رایج در ارتباطات امروز، احساس نیاز شدید به دوست داشته شدن است. اینکه «کسی باید باشد که به من توجه کند، من مرکز ثقل توجه او باشم و مرا دوست بدارد». و برای رفع عطش توجه، یعنی برای دوست داشته شدن، خدا می‌داند که به چه ذلت‌ها و خواری‌ها تن نمی‌دهیم. چه ناهنجاریها و ظلم‌ها و سختی‌ها را متحمل می‌شویم تا فقط یکی باشد که بمن بگوید «دوستت دارم»، یا به شکل‌های متفاوت و متنوع مرا مورد توجه خود قرار دهد.

   تا وقتی نیاز و احتیاج(چه مادی و چه معنوی مانند احتیاج به دوست داشته شدن و توجه) در رابطه وجود داشته باشد، آن رابطه سالم نیست و نمی‌تواند به سلامت پیش رود.