دوستت ندارم!



   اخیراً یکی از موضوعاتی که در گروه خودشناسی مطرح شد، موضوع ریجکت شدن یا همان طرد شدن بود. اینکه یکی از دو نفری که با هم در رابطه هستند، بگوید دیگری را نمی‌خواهد. او را ریجکت کند. یا اصلاً در یک جمع و گروهی کسی توسط جمع ریجکت شود.

   خدمتتان عرض می‌شود که یکی از محیرالعقول‌ترین ترفندهای «من» در همین بازی ریجکت شدن و ریجکت کردن فرصت ظهور و بروز پیدا می‌کند. دو نفر با هم در رابطه‌اند، بهر دلیلی میانه‌شان بهم می‌خورد، یکی آن دیگری را طرد می‌کند و می‌گوید خداحافظ. فرد طرد شده بشدت رنجیده می‌شود و درد روانی بسیاری می‌کشد. این داستانی‌ست که در روابطمان، یا حداقل روابط اطرافیانمان بسیار می‌بینیم.

   اما ماجرا ادامه هم پیدا می‌کند! جالب آنکه اگر بعد از مدتی آن فرد طرد کننده برگردد و خواستار ادامهٔ رابطه شود، و پس از مدتی باز رابطه شکر آب شود، حالا آن طرد شده است که سریعاً خودش را در موقعیت طرد کننده قرار می‌دهد و می‌گوید «نمی‌خواهمت»! چون بخوبی درد ناشی از ریجکت شدن را می‌داند و دیگر نمی‌خواهد در آن موقعیت قرار بگیرد. با زبان بی‌زبانی به طرفش می‌گوید: «حالا تو بکش!».

ادش!



   جای دوستان خالی، چند وقت پیش بدعوت دوست عزیز، خانم صبا، شبی خوش را به پیاده‌روی در کوه صفهٔ اصفهان گذراندیم. فضای بسیار عالی، همراه با خلوت، سکوت و تاریکی غروب و شب را در مسافتی دایره‌وار طی کردیم و همزمان به صحبت می‌پرداختیم.

   آقایی که با وی مشغول پیاده‌روی بودیم، سئوالی مطرح کرد که «چرا تب مولانا و کلاسهای مثنوی در این دوران بالا گرفته؟». راست هم می‌گفت، از سر و کلهٔ شهرها کلاسهای عرفان و مولانا می‌بارد.

    دوستی به ایشان گفت که دو علت الان بنظرم می‌رسد. یکی اینکه در حال حاضر مولانا و مثنوی مُد است. واقعاً وقتی چیزی در جامعه مُد می‌شود، تبش فراگیر و واگیر می‌شود و به یک نوعی اگر کسی در مثلاً مهمانی بشنود که فلانی کلاس مثنوی می‌رود و خودش نمی‌رود، احساس عقب‌ماندگی به او دست می‌دهد و اول کاری که صبح روز بعد از مهمانی می‌کند، سراغ گرفتن از کلاسهای مولانا و عرفان است تا مبادا از قافله عقب بماند.

   دوم، زده شدن ‌خیلی‌ها از دین و دینداری‌ست. این یک واقعیت است که در سالهای اخیر در این سرزمین یک سری جریانهای به اصطلاح عرفانی و معنوی رشد و فعالیت غیرمعمول و عجیبی پیدا کرده‌اند. پیدا شدن این فرقه‌ها بصورت یک پدیدهٔ خاص اجتماعی در یک دورهٔ مشخص، معمولاً دلیلش می‌تواند زده شدن قاطبهٔ مردم از دین و مذهب جاری و بلکه نوعی دهن‌کجی به آن باشد. کما اینکه مثلاً می‌بینیم یک مدتی این نشانه‌های زرتشتی خیلی بین جوانها گسترش پیدا کرده بود، بصورت گردنبند و دستبند و اینجور نمادها. و اگر ازشان دربارهٔ دین و آیین زرتشتی می‌پرسیدی، جز یک سری کلیات، چیز خاصی نمی‌دانستند. علتش اینست که این نمادها و تظاهرات فقط نشانه‌ای از اعتراض نسبت به وضعیت موجود بوده است.

خودشناسی همراه



   در برنامهٔ WhatsApp (مخصوص تلفن‌های همراه) گروهی را راه‌اندازی کرده‌ایم بنام «خودشناسی» و بنا داریم مباحثی را بصورت بحث آزاد و با موضوع مشخص مطرح کنیم و تجربه‌های هر روز و ملموس‌مان در زندگی واقعی روزمره‌مان را در این گروه به اشتراک بگذاریم و درباره‌شان صحبت کنیم.

۱. این گروه بصورت نیمه‌خصوصی است و فقط دوستانی به عضویت آن درمی‌آیند که قبلاً با مباحث خودشناسی از طریق جلسات آنلاین شرح مثنوی، کتابهای محمدجعفر مصفا و آن عاموی هندی بخوبی آشنا باشند.

   واضح است اما می‌گوییم: این گروه فقط مخصوص دوستان داخل ایران نیست. از هر سرزمینی که اینترنت داشته باشد می‌توان در این گروه شرکت کرد.

۲. اگر مایل به عضویت هستید، می‌توانید درخواست‌تان را از طریق ارسال ایمیل به Panevis@Gmail.com بفرستید، با ذکر شماره مبایل و نام‌تان.

آشنایی دهید: اینکه از جلسات شرح مثنوی چند جلسه را گوش کرده‌اید، از کتابهای مصفا کدامها را خوانده‌اید، یا سایت پانویس را چه مدت است دنبال می‌کنید و چنین چیزهایی. چون بسیاری از دوستان از مخاطبان خاموش بوده‌اند متاسفانه.

   بهر حال اگر درخواست عضویت شما پذیرفته نشد، ناراحت نشوید و بجای آن، یک لیوان آب خنک نوش جان کنید. تعارف نداریم.

تماشا



   برای خواندن این یادداشت، روی لینک زیر کلیک کنید(و یا دانلود کنید):



چهل و یک


   برای خواندن این یادداشت، روی لینک هر تصویر کلیک کنید یا دانلود کنید.